Сураи Аш-Шуара — Оят 217

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Таваккул: Яъне кори худро ба касе супоридан ва ба ӯ такя кардан, дар ҳоле ки худ низ сабабҳоро ба кор мебаред.
• Ал-Азиз: Худованди Ғолибе, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• Ар-Раҳим: Худованди Меҳрубоне, ки бандагони худро тарк намекунад ва онҳоро дар ҳоли душворӣ танҳо намегузорад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи мӯъминон фармон медиҳад, ки дар ҳамаи корҳои худ ба Ӯ таваккул кунанд ва умедвории худро танҳо ба Ӯ бибанданд. Яъне ҳангоме ки душманон туро таҳдид мекунанд ё макру ҳила меандешанд, ту ба Худованде такя кун, ки Ғолиби шикастнопазир аст ва аз ҳеҷ кас наметарсад. Ӯст, ки душманони худро сазовори ҷазо мегардонад ва бандагони тоиб ва бозгаштаро бо меҳрубонӣ қабул мекунад. Ӯст, ки туро ҳангоми танҳо истодан ба намоз дар дили шаб мебинад ва ҳаракатҳои туро дар миёни саҷдакунандагон — қиём, рукуъ, саҷда ва нишастан — назора мекунад. Ӯст, ки овози қироати туро мешунавад ва нияту амали туро медонад. Пас, ҳар кас ба Ӯ таваккул кунад, Ӯ барои ӯ кофист ва ӯро аз макри душманон нигоҳ медорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминро таълим медиҳад, ки дар ҳамаи корҳои худ ба Худованд таваккул кунад ва аз одамон натарсад, зеро Ғолиби ҳақиқӣ танҳо Худост.
• Таваккул ба Худованди Азизу Раҳим сабаби оромии дил ва қуввати рӯҳӣ мегардад, хусусан дар вақти душворӣ ва таҳдиди душманон.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро дар ҳама ҳолат — дар танҳоӣ ва дар ҷамоат — мебинад ва мешунавад, ва ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.
• Меҳрубонии Худованд нисбат ба бандагони тоиб ва бозгашта ба Ӯ бениҳоят аст, ва ин умедро дар дили инсон зинда медорад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки таваккул маънои тарки сабабҳоро надорад, балки бояд сабабҳоро ба кор бурд ва натиҷаро ба Худованд супорид.