سورت شعراء — آیت 46

د معنايي:

• (فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ): يعنې ساحران په ځمكه وغورځول شول، لکه څنګه چې يو څوک په زور وغورځول شي، خو دلته دا د هغوى د زړه له كبله او په خپله خوښه و، ځكه چې د حق څرګندېدو ته يې زړونه تسليم شول.
• (سَاجِدِينَ): په مخ پر ځمكه پروت، د الله تعالیٰ په وړاندې د سجدې په حالت كې.

تفسير:

كله چې موسٰی عليه السلام خپله كوچنۍ ووهله، نو هغه يوه لویه مار شوه او ټول هغه جادوګري رسۍ او لرګي يې تېر كړل چې ساحرانو غورځولي وو. ساحران چې د جادو په فن كې ماهران وو، دوى ښه پوهېدل چې دا د انسان جادو نه دى، بلكې دا د الله تعالیٰ معجزه ده. نو د دوى زړونه د حق په منلو خلاص شول، او بې له ځنډه يې ځانونه په سجده كې وغورځول — لکه څنګه چې يو څوك په زور نيول شوی او پر ځمكه وغورځول شي — د الله تعالیٰ په وړاندې د عاجزۍ او تسليمۍ په حالت كې.

دا هغه لويه شيبه وه چې ساحران يې له كفر او ګمراهۍ نه ايمان او هدايت ته راوړل. دوى د موسٰی عليه السلام په معجزې سره په يقين سره پوه شول چې دا د الله تعالیٰ له خوا حق دی، او سمدلاسه يې ايمان راوړ او سجده يې وكړه. دا زموږ لپاره لوی درس دی چې كله حق څرګند شي، نو بايد بې له ځنډه يې ومنو، او خپل زړونه د الله تعالیٰ په وړاندې عاجز كړو. لکه څنګه چې دا ساحران چې ټول عمر يې په جادو كې تېر كړی و، كله چې حق يې وليد، نو سمدلاسه يې ايمان راوړ — نو مونږ هم بايد د حق د منلو په وخت كې ځنډ ونه كړو، ځكه چې هدايت د الله تعالیٰ له لورې لوی نعمت دی، او هغه څوك چې حق ومني، الله تعالیٰ به يې عزت او بركت وركړي.