سوره شعراء — آيت 46

1) لفظن جي معنيٰ:

• فَأُلْقِيَ: پوءِ اڇلايا ويا، زمين تي ڪيرايا ويا.
• السَّحَرَةُ: جادوگر، سحر ڪرڻ وارا.
• سَاجِدِينَ: سجدو ڪندڙ، الله جي اڳيان جهڪندڙ.

2) تفسير:

جڏهن جادوگرن پنهنجي اکين سان اهو عجيب منظر ڏٺو ته موسىٰ عليه السلام جي لٺ سندن سڀني جادوئي شين کي نگلڻ لڳي ۽ اهو سڀ ڪجهه ختم ٿي ويو، تڏهن انهن کي يقين ٿي ويو ته هي ڪو جادو ناهي، بلڪه اهو الله جو سچو معجزو آهي. اهو اثر سندن دلين تي ايترو ته گهرو ٿيو جو انهن پاڻ تي قابو نه رکي سگهيو ۽ بي اختيار سجدو ڪرڻ لڳا. اهي زمين تي ڪري پيا ۽ الله جي اڳيان جهڪي ويا، ۽ چوڻ لڳا ته اسان رب العالمين تي ايمان آندو آهي، يعني موسىٰ ۽ هارون عليهم السلام جي رب تي.

3) فائدا ۽ سبق:

• سچائي ۽ حق جي طاقت هميشه باطل تي غالب ايندي آهي، جيئن موسىٰ عليه السلام جو معجزو جادوگرن جي سحر تي غالب آيو.
• جيڪو شخص حق کي سچي دل سان ڏسي ۽ سمجهي، ته اهو ان کي قبول ڪرڻ ۾ دير نه ڪندو آهي، جيئن جادوگرن فوراً ايمان آندو.
• الله جي قدرت ۽ عظمت ايتري آهي جو دلين کي موٽائي ٿي ۽ انسان کي عاجزي ۾ جهڪائي ٿي.
• توبه ۽ ايمان جي دروازو هر وقت کليل آهي، ڀلي ماڻهو ڪيترو به گناهه ڪري چڪو هجي.
• قرآن مجيد ۾ اهڙا واقعا اسان کي سيکاريندا آهن ته حق جي اڳيان جهڪڻ ۾ ئي عزت ۽ ڪاميابي آهي.