Сураи Аш-Шуара — Оят 46

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

— «فَأُلْقِيَ»: пас партофта шуданд, яъне ба таври нохост ва беихтиёр ба замин афтоданд.

— «السَّحَرَةُ»: ҷодугарон, онҳое ки дар баробари Мӯсо (а) ба ҷодугарӣ машғул буданд.

— «سَاجِدِينَ»: саҷдакунандагон, яъне ба рӯй ба замин афтода, ба Худо саҷда мекарданд.

1. Тафсири оят:

Вақте ки ҷодугарон мӯъҷизаи бузурги Мӯсо (а)-ро диданд — ки асои ӯ ҳамаи он чиро, ки онҳо аз ҷодуи худ партофта буданд, фурӯ мебурд ва нест мекард — онҳо фавран фаҳмиданд, ки ин кор ҷоду нест, балки кори Худои тавоно аст. Он гоҳ онҳо тоб оварда натавонистанд ва беихтиёр ба замин афтоданд ва ба Худо саҷда карданд. Онҳо аз ҷодугарии худ даст кашиданд ва ба Худои ягона имон оварданд, ки Парвардигори ҷаҳониён, Парвардигори Мӯсо ва Ҳорун аст. Ин саҷда аломати таслим шудан ба ҳақиқат ва имон овардан ба Худо буд, на аз тарс ё маҷбурӣ, балки аз дили худ ва бо ихтиёр.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳатто дили душманони сахтро низ тағйир дода метавонад, агар онҳо бо чашми инсоф нигаранд.

— Ҳар кас ҳақиқатро бинад ва бипазирад, Худо ӯро ҳидоят мекунад, ҳатто агар пештар дар роҳи нодуруст буда бошад.

— Имон овардан ба Худо ва саҷда кардан ба Ӯ нишонаи тавозуъ ва бузургдошти Парвардигор аст.

— Ин ҳодиса моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша омодаи пазириши ҳақиқат бошем ва аз ғурур ва худписандӣ дурӣ ҷӯем.

— Қуръон ҳодисаҳои воқеиро бо таъсири амиқ баён мекунад, то дилҳоро бедор созад ва ба роҳи рост ҳидоят намояд.