Surja Esh-Shu'ara — Ajet 67

Kuptimet e fjalëve:

• Inne fî dhâlike le-âyeh: Vërtet, në atë (ngjarje) ka një shenjë (mësim e përvojë).
• Le-âyeh: Shenjë e madhe, provë bindëse dhe mësim i çmuar.
• Ve mâ kâne ekseruhum mu'minîn: Dhe shumica e tyre nuk ishin besimtarë.

Tefsiri i Ajetit:

Në këtë ajet, Allahu i Lartësuar tregon se në ngjarjen e mrekullueshme të ndarjes së detit për Musain a.s. dhe shpëtimin e tij bashkë me besimtarët, si dhe në fundosjen e Faraonit dhe ushtrisë së tij, ekziston një shenjë e qartë dhe një mësim i madh për këdo që mendon. Kjo ngjarje dëshmon fuqinë e pakufishme të Allahut dhe vërtetësinë e profetësisë së Musait a.s. Megjithatë, pavarësisht nga kjo shenjë e jashtëzakonshme dhe dëshmia e qartë, shumica e njerëzve që ishin me Faraonin nuk besuan dhe mbetën në mohim e arrogancë. Ata nuk përfituan nga mësimet, sepse zemrat e tyre ishin të mbyllura dhe mendjet e tyre të verbëruara nga kryelartësia dhe pasimi i epsheve.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Fuqia e Allahut është mbi çdo gjë, dhe Ai i shpëton të dërguarit e Tij dhe i ndëshkon armiqtë e tyre në mënyrë të mahnitshme.
2. Shenjat dhe mrekullitë, sado të mëdha qofshin, nuk sjellin dobi për ata që nuk duan të besojnë, sepse besimi është çështje zemre dhe vullneti të lirë.
3. Njeriu duhet të nxitojë drejt besimit përpara se t'i vijë ndëshkimi, sepse pasi të vijë ndëshkimi, pendimi nuk pranohet.
4. Historia e Musait a.s. dhe Faraonit është një mësim i përjetshëm për njerëzimin, që e vërteta triumfon gjithmonë dhe e kota zhduket.
5. Ky ajet na nxit të reflektojmë mbi ngjarjet e kaluara dhe të marrim mësime prej tyre, në mënyrë që të forcojmë besimin tonë dhe t'i afrohemi Allahut.