Сураи Аш-Шуара — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

• آيَةً — аломат, ибрат, нишонаи равшани қудрати Худо.
• أَكْثَرُهُم — бештари онҳо, яъне аксари мардуми Миср ва пайравони Фиръавн.

1. Тафсири оят:

Дар он ҳодисаи бузурге, ки барои Мӯсо (алайҳис-салом) рӯй дод — шикофта шудани баҳр ва наҷот ёфтани ӯву қавмаш, инчунин ғарқ шудан ва ҳалок гардидани Фиръавн бо лашкараш — барои соҳибибасарҳо ибрат ва нишонаи ошкорест, ки ба қудрати бепоёни Худованд ва дурустии рисолати паёмбараш далолат мекунад. Ин ҳодисаҳои аҷиб ва ҳайратангез баёнгари он аст, ки Аллоҳ тавоност бандагони худро аз дасти золимон наҷот диҳад ва душманони ҳақро нобуд созад. Аммо бо вуҷуди ин ҳамаи аломатҳои равшан ва далелҳои қатъӣ, бештари мардуми замони Фиръавн имон наоварданд ва ба Мӯсо (алайҳис-салом) бовар накарданд. Онҳо бо вуҷуди дидани мӯъҷизаҳои бузург дар куфру инкори худ идома доданд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд дар таърихи гузаштагон ибратҳое гузоштааст, ки барои одамон дар ҳама давру замон сабақи омӯзанда бошанд.
• Қудрати Аллоҳ болотар аз ҳамаи қувваҳост; Ӯ метавонад ҳатто баҳрро шикофта, бандагони мӯъмини худро наҷот диҳад.
• Имон овардан танҳо дидани мӯъҷиза нест, балки қалби кушода ва иродаи қавӣ талаб мекунад; аксар одамон бо вуҷуди дидани ҳақиқат рӯй гардон мешаванд.
• Ин оят ба мо таскин медиҳад, ки ҳатто агар аксари мардум имон наоваранд, ҳақиқат ва дини Худо боқӣ мемонад ва пирӯз мешавад.
• Сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ, пайравӣ аз паёмбарон ва дурӣ аз роҳи Фиръавн ва пайравони ӯ — сабаби наҷот ва саодати дуняву охират аст.