سوره نمل — آیه 26

معانی کلمات:

• العرش: تخت سلطنت و فرمانروایی خداوند متعال که عظمت آن را جز او کسی نمی‌داند.
• العظیم: بسیار بزرگ و با عظمت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، خود را به یگانه‌ای معرفی می‌کند که هیچ معبودِ به‌حقی جز او وجود ندارد. اوست که سزاوار عبادت و سجده است و هیچ کس و هیچ چیز در این امر با او شریک نیست. او پروردگار عرش بزرگ و با عظمت است؛ همان عرشی که نماد قدرت بی‌پایان و فرمانروایی مطلق او بر تمام هستی می‌باشد. این جمله در ادامه سخن حضرت سلیمان علیه‌السلام و در پاسخ به دعوت ملکه سبأ به توحید و یکتاپرستی بیان شده است تا روشن کند که سجده و عبادت تنها شایسته کسی است که مالک و مدبر همه جهان است و عرش عظیم از آن اوست. اوست که همه چیز را می‌داند و بر همه چیز تواناست و هیچ موجودی در برابر عظمت او جز تسلیم و فروتنی چاره‌ای ندارد.

فواید و پیام‌های آیه:

• توحید و یکتاپرستی، پایه و اساس دین اسلام است و همه دعوت پیامبران بر همین اصل استوار بوده است.
• عظمت خداوند به حدی است که عرش بزرگ او، نمادی از قدرت بی‌نهایتش است؛ پس بنده باید در برابر چنین پروردگاری خاشع و فروتن باشد.
• سجده و عبادت تنها شایسته خداست و هرگونه سجده بر غیر او، شرک و گمراهی است.
• شناخت عظمت خداوند، انسان را از بندگی غیر او بازمی‌دارد و او را به توکل و امیدواری به قدرت بی‌پایان الهی سوق می‌دهد.
• این آیه به ما می‌آموزد که در برابر هر قدرت و عظمتی در عالم، تنها باید در برابر خداوند سر تعظیم فرود آوریم و از هرگونه ذلت در برابر مخلوقات پرهیز کنیم.