Naml surasi — Oyat 37

Kalimalarning ma'nolari:

• لا قِبَلَ لَهُم بِهَا – ularning bunga toqatlari yetmaydi, kuchlari yetmaydi.
• أَذِلَّةً – xor bo‘lgan, pastkash holatda.
• صَاغِرُونَ – haqir, kamsitilgan, bo‘ysundirilgan holda.

Tafsir:

Sulaymon alayhissalom Sabo malikasi tomonidan yuborilgan elchiga shunday dedi: “Sen ularning oldiga qaytib bor va ular keltirgan hadyani (sovg‘alarni) olib qayt. Qasamki, men ularning ustiga shunday qo‘shinlar bilan bormanki, ularning bunga hech qanday kuchi va toqati yetmaydi. Agar ular Allohning yagona diniga bo‘ysunib, Ungagina ibodat qilib, kelmasalar, men ularni Sabo yeridan xor-u zor holatda, kamsitilgan va pastkash qilib chiqarib yuboraman. Ular ilgari aziz va obro‘li bo‘lishgan bo‘lsalar-da, endi men ularni eng xo‘r holatga tushiraman.”

Bu Sulaymon alayhissalomning buyuk qudrati va Alloh tomonidan unga berilgan ulkan hukmronligini ko‘rsatadi. U hadya va sovg‘alarga parvo qilmadi, balki haq va tavhid diniga da’vat qilishni asosiy maqsad qildi. Uning bu so‘zlari qat’iyat va ishonch bilan to‘la bo‘lib, haqning g‘olib kelishini va botilning xor bo‘lishini bildiradi.

Foydalar:

• Bu oyatdan o‘rganamizki, haq da’vat qiluvchi o‘z ishida qat’iy va jasur bo‘lishi kerak. U hech qanday dunyoviy sovg‘a yoki hadyaga aldanib qolmasligi lozim.
• Allohning avliyolariga yordami ulkan bo‘ladi. Sulaymon alayhissalomning qudrati Alloh bergan ne’mat tufayli edi.
• Islomda azizlik Allohning diniga bo‘ysunishdadir. Kim Allohga itoat qilsa, aziz bo‘ladi; kim undan yuz o‘girsa, xor va zor bo‘ladi.
• Da’vatda yumshoqlik va hikmat bilan birga, kerak joyda qat’iyat va kuch ishlatish ham zarurligini o‘rgatadi.