Сураи Ан-Намль — Оят 69

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «سِيرُوا»: ҳаракат кунед, сафар кунед, дар рӯи замин гардиш намоед.
• «عَاقِبَةُ»: анҷом, натиҷа, оқибат.
• «الْمُجْرِمِين»: гунаҳкорон, муҷримон — яъне касоне ки бо куфру такзиб (дурӯғ шуморидан) роҳи ҷиноятро пеша кардаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбараш (с) фармон медиҳад, ки ба ин мункирон бигӯ: дар рӯи замин сайр кунед ва бо чашми ибрат бингаред, ки оқибати гунаҳкорон чӣ гуна шудааст. Онҳо мардумоне буданд, ки паёмбаронро дурӯғ шумориданд ва ба Аллоҳ куфр варзиданд; Худованд онҳоро ба сабаби ҷиноятҳояшон нобуд сохт ва осори онҳо боқӣ монд, то ибрате барои дигарон бошанд. Ин оят ҳамчунин бим ва огоҳиест ба ин мункирон, ки агар онҳо низ ба куфру такзиби худ идома диҳанд, ҳамон сарнавиште ки ба пешиниён расид, ба онҳо низ хоҳад расид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад: таърихи гузаштагон дарсгоҳи бузургест барои ҳар касе, ки хоҳиши саодати дунёву охиратро дорад.
• Қуръон бо забони ҳикмат ва далелҳои возеҳ сухан мегӯяд ва моро ба сайру сафар ва омӯхтани сабақҳои таърихӣ ташвиқ мекунад, то аз хатоҳои пешиниён огоҳ шавем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худованд ҳақ аст: ҷинояткорон ҳеҷ гоҳ пирӯз намешаванд ва анҷоми бад дар интизори онҳост, агар тавба накунанд.
• Даъвати Қуръон ба тавба ва бозгашт ба роҳи рост бахшида мешавад; ҳар касе ки аз гузаштагон ибрат гирад ва ба Аллоҳ имон оварад, метавонад аз сарнавишти бад наҷот ёбад.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи Ислом ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят, раҳмат ва огоҳист, на китоби маҳз тарс ва таҳдид; он мехоҳад инсонҳо бо чашми боз ва ақли солим роҳи некро интихоб кунанд.