Сураи Аль-Касас — Оят 46

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• الطُّورِ: Кӯҳи Тур, ки кӯҳест дар Сино, ки Худованд бо Мӯсо (а) дар он ҷо сухан гуфт.
• نَادَيْنَا: Нидо кардем, яъне Худованд Мӯсоро (а) дар он шаб нидо кард ва бо ӯ сухан гуфт.
• رَحْمَةً: Раҳмат, меҳрубонӣ.
• لِتُنذِرَ: То огоҳ кунӣ, бим диҳӣ.
• نَذِيرٍ: Огоҳкунанда, паёмбаре, ки аз азоби Худо бим диҳад.
• يَتَذَكَّرُونَ: Панд гиранд, ёд кунанд ва аз ин панд баҳра баранд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту ҳангоми он вақте ки Мо Мӯсоро дар канори кӯҳи Тур нидо кардем ва бо ӯ сухан гуфтем, ҳозир набудӣ ва онро бо чашми худ надидӣ. Ин хабарҳоро Мо ба ту ваҳй кардем, то мардумро аз он огоҳ кунӣ. Аммо ин аз раҳмати Парвардигорат аст, ки ин ҳамаро ба ту омӯхтем, то мардумеро огоҳ кунӣ, ки пеш аз ту ҳеҷ огоҳкунандае ба сӯи онҳо наомадааст. Мардуми Макка дар даврае буданд, ки паёмбар ба сӯи онҳо фиристода нашуда буд ва онҳо аз паёмҳои осмонӣ бехабар буданд. Мо ин Қуръонро ба ту нозил кардем, то шояд онҳо панд гиранд, аз ғафлат бедор шаванд ва ба сӯи Худои ягона рӯ оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, зеро Паёмбар (с) аз рӯйдодҳои гузашта хабар медод, ки ӯ ҳозир набуд ва онҳоро надида буд.
• Худованд Паёмбар (с)-ро ҳамчун раҳмат барои мардум фиристод, то онҳоро аз торикӣ ба рӯшноӣ барорад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръонро бояд бо дили кушод қабул кунем ва аз он панд гирем.
• Худованд мехоҳад, ки мардум ба ёд оваранд ва ба сӯи Ӯ баргарданд, зеро дар ин Қуръон роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки паёмбарон барои огоҳ кардани мардум фиристода шудаанд ва мо бояд аз паёмҳои онҳо пайравӣ кунем, то дар дуняву охират комёб шавем.