سوره عنکبوت — آیه 33

معانی کلمات:

• سِيءَ بِهِمْ: از آمدنشان ناراحت و اندوهگین شد.
• ضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا: تاب و توانش را از دست داد و سخت بیتاب شد (کنایه از نهایت ناراحتی و درماندگی).
• مُنَجُّوكَ: نجاتدهنده تو هستیم.
• الْغَابِرِينَ: باقیماندگان در عذاب و هلاکشوندگان.

تفسیر آیه:

هنگامی که فرشتگان ما (که به شکل انسانهایی خوشسیما بودند) به نزد لوط (علیهالسلام) آمدند، او از آمدنشان بسیار اندوهگین و ناراحت شد و دلش به تنگ آمد؛ زیرا گمان میکرد آنها انسانهای عادی هستند و میدانست که قومش مرتکب عمل زشت و شرمآوری میشوند که به سراغ مردان بیگانه میروند. از این رو، برای حفظ مهمانانش سخت نگران و بیتاب شد. اما فرشتگان که از نیت و اندوه او آگاه بودند، به او اطمینان دادند و گفتند: «نترس و غمگین مباش! ما فرستادگان پروردگار تو هستیم و قوم تو هرگز نمیتوانند به ما آسیبی برسانند. ما تو را از عذابی که بر آنان نازل میشود، نجات خواهیم داد و اهلت را نیز همراه تو رهایی میبخشیم؛ مگر همسرت که از بازماندگان در عذاب است و سرنوشتی جز هلاکت با قوم گناهکار ندارد.»

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند هرگز بندگان مؤمن و پیامبران خود را در سختیها تنها نمیگذارد و در بحرانیترین لحظات، گشایش و نجات خود را میفرستد.
• نگرانی و اندوه برای حفظ ناموس و مهمان، نشانهی غیرت و کرامت انسانی است و خداوند این خصلت را پاداش میدهد.
• در سختترین شرایط، باید به وعدههای الهی اعتماد کرد و امید داشت که یاری خدا نزدیک است؛ همانگونه که فرشتگان به لوط (علیهالسلام) آرامش دادند.
• جدایی از اهل باطل و گناهکاران، حتی اگر از نزدیکترین خویشاوندان باشند، لازمهی ایمان و رستگاری است؛ چنانکه همسر لوط به دلیل همگامی با قوم گناهکار، از نجات محروم ماند.