Сураи Аль-Анкабут — Оят 64

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Лаҳв: машғулият ва саргармие, ки инсонро аз корҳои муҳим бозмедорад; дар ин ҷо маънои баҳрагирӣ аз лаззатҳои дунё аст.
• Лаъиб: бозӣ ва амали беҳуда, ки натиҷаи воқеӣ надорад.
• Ад-Дор ал-Охира: сарои охират, яъне ҷаҳони баъд аз марг.
• Ал-Ҳаявон: ҳаёти комил ва ҳақиқӣ, ки марг дар он нест; аз решаи «ҳаёт» гирифта шудааст ва маънои пурраи зиндагиро ифода мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин зиндагии дунё — бо ҳамаи шаҳватҳо, зинатҳо ва неъматҳои гузарои он — барои дилҳое, ки ба он вобаста шудаанд, ҷуз саргармӣ ва бозӣ чизе нест. Ин саргармӣ ва бозӣ ба зудӣ ба поён мерасад ва одамӣ аз он чизе бо худ намебарад, магар амали солеҳ. Пас дунё сарои фано аст ва ҳар он чи дар он аст, рӯзе нест мешавад.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки сарои охират — яъне он ҷаҳоне, ки баъд аз марг меояд — ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидон аст. Он ҳаётест комил ва пойдор, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва марг дар он роҳ надорад. Ин аст зиндагии асил, на ин зиндагии кӯтоҳи дунё, ки мисли соя мегузарад.

Дар охир Худованд мефармояд: агар мардум ин ҳақиқатро медонистанд ва бовар мекарданд, ҳаргиз сарои фаноро бар сарои бақо афзалият намедоданд ва он чиро, ки нест мешавад, бар он чи ки ҷовидон аст, пеш намекарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки дунё сарои гузаро аст ва набояд тамоми ҳаёти худро барои лаззатҳои зудгузари он сарф кунад.
• Охират ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидон аст; пас ақли солим тақозо мекунад, ки инсон барои он ҷаҳони пойдор тайёрӣ бинад.
• Имон ба охират дилро ором месозад ва инсонро аз ғурур ва вобастагии азҳад зиёд ба дунё нигоҳ медорад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон амалҳои некӯро афзал бидонад, зеро онҳо дар охират боқӣ мемонанд ва сабаби хушбахтии ҷовидон мегарданд.
• Доnishtan va бовар ба ин ҳақиқат дилро ба сӯи ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодати абадиро нишон медиҳад.