Сураи Аль-Анкабут — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «آمَنُوا»: имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва Расули Ӯ (с.а.с.) бовар карданд.
• «عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ»: амалҳои некӯ ва шоистаро анҷом доданд, ки Аллоҳ ва Расул онҳоро фармудаанд.
• «لَنُكَفِّرَنَّ»: ҳатман гуноҳҳояшонро мепӯшонем ва аз байн мебарем.
• «سَيِّئَاتِهِمْ»: гуноҳҳо ва хатоҳои онҳо.
• «وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ»: ва ҳатман подош ва мукофоти онҳоро медиҳем.
• «أَحْسَنَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ»: беҳтарини он амалҳое, ки онҳо анҷом медоданд, яъне подоши некӯтар аз амалҳояшон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин ояти карима хабар медиҳад, ки он касоне, ки ба Аллоҳ ва Расули Ӯ имон овардаанд ва амалҳои некӯ ва шоистаро анҷом додаанд, яъне намоз, рӯза, садақа, зикр ва дигар тоатҳоро ба ҷо овардаанд, Аллоҳи Таъоло гуноҳҳои онҳоро мепӯшонад ва аз байн мебарад. Ин гуноҳҳо бо баракати амалҳои неки онҳо бахшида мешаванд ва онҳо аз ҷазо озод мегарданд. Сипас Аллоҳи Таъоло онҳоро дар охират подоши некӯтар аз амалҳои неке, ки дар дунё анҷом дода буданд, медиҳад. Яъне ҳар як амали некӯ дар назди Аллоҳ садҳо баробар зиёд мегардад ва подоши онҳо беҳтар аз он аст, ки онҳо интизор доштанд. Ин оят барои муъминони амалкунандаи некӯ башорати бузург аст, ки гуноҳҳояшон бахшида мешавад ва подоши онҳо дар охират беҳтарин аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини умед ва бахшоиш аст. Ҳар касе, ки имон оварад ва амали некӯ кунад, гуноҳҳояш бахшида мешавад.
• Амалҳои некӯ сабаби пок шудани гуноҳҳо ва бахшиш мегарданд, бинобар ин ҳар муъмин бояд дар анҷоми амалҳои шоиста кӯшиш кунад.
• Аллоҳи Таъоло подоши амалҳои некро беҳтар аз онҳо медиҳад, ки ин нишонаи лутфу карам ва раҳмати бепоёни Ӯст.
• Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Аллоҳ набояд ноумед шуд, зеро Ӯ гуноҳҳоро мебахшад ва подоши некӯ медиҳад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки мардумро ба сӯи амалҳои некӯ ва имон даъват мекунад ва ба онҳо башорати ҷаннат медиҳад.