Surja Ali-Imran — Ajet 116

Kuptimet e fjalëve:

• لَن تُغْنِيَ: nuk do t’i mbrojë, nuk do t’u bëjë dobi, nuk do t’i shpëtojë.
• مِنَ اللهِ شَيْئًا: asgjë nga dënimi i Allahut, asnjë të mirë apo mbrojtje nga ana e Tij.
• أَصْحَابُ النَّارِ: banorët e zjarrit që qëndrojnë në të.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se ata që mohuan Allahun dhe të dërguarit e Tij, pasuria e tyre e madhe dhe fëmijët e tyre të shumtë nuk do t’u bëjnë asnjë dobi para Allahut. Këto gjëra nuk do t’i mbrojnë nga dënimi i Tij, as në këtë botë e as në botën tjetër. Ato nuk do t’i shpëtojnë nga zjarri dhe nuk do t’u sjellin mëshirën e Allahut. Përkundrazi, pasuria dhe fëmijët e tyre do të jenë shkak për dënim më të madh dhe hidhërim më të thellë për ta, sepse ata u mashtruan me to dhe u larguan nga rruga e drejtë. Ata janë banorë të zjarrit, ku do të qëndrojnë përgjithmonë, pa pasur asnjë rrugëdalje prej tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Pasuria dhe fëmijët janë vetëm një sprovë në këtë jetë, dhe ato nuk janë shenjë e kënaqësisë së Allahut ndaj njeriut, as mjet shpëtimi nga dënimi i Tij.
2. Njeriu nuk duhet të mashtrohet nga të mirat materiale që ka, por duhet t’i përdorë ato në bindje ndaj Allahut dhe në rrugën e mirësisë.
3. Besimtari duhet ta dijë se vetëm besimi dhe veprat e mira janë ato që e shpëtojnë atë, e jo pasuria apo pozita.
4. Ajeti na tërheq vërejtjen që të mos i lidhim zemrat tona me gjërat e kësaj bote, sepse ato nuk mund të na mbrojnë nga dënimi i Allahut, por duhet t’i lidhim zemrat tona me Allahun dhe t’i frikësohemi Atij.
5. Ky ajet na bën të kuptojmë se jeta e përtejme është e përhershme, prandaj duhet të përgatitemi për të me vepra të mira, e jo të mashtrohemi nga jeta e kësaj bote.