Surja Ali-Imran — Ajet 117

Kuptimet e fjalëve:

• "Rih": erë.
• "Sirr": të ftohtë shumë të fortë, acar.
• "Harth": të lashtat, bujqësia, kultura bujqësore.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon shembullin e shpenzimeve që bëjnë jobesimtarët në këtë jetë të dynjasë, qofshin ato për të mirë apo për qëllime të tjera, duke shpresuar shpërblim për to. Ai e krahason këtë me një erë shumë të ftohtë që fryn mbi të lashtat e një populli që i ka bërë padrejtësi vetes së vet me mosbesim dhe gjynahe. Kjo erë e akullt i shkatërron të lashtat e tyre, duke mos lënë asgjë prej tyre, edhe pse ata kishin shpresuar për të korra të mira dhe përfitim prej tyre.

Po ashtu, veprat e mira që bëjnë jobesimtarët në këtë botë, siç janë lëmosha dhe ndihma për të tjerët, janë të humbura dhe pa vlerë në ahiret, sepse ato nuk janë të ndërtuara mbi besimin në Allahun dhe sinqeritetin ndaj Tij. Prandaj, ata nuk do të gjejnë asnjë shpërblim për to në botën tjetër.

Allahu i Lartësuar e sqaron qartë se Ai nuk u bën padrejtësi atyre, sepse Ai është i pastër nga çdo padrejtësi, por ata vetë i bëjnë padrejtësi vetes së tyre me mosbesimin dhe mohimin e të Dërguarve të Tij. Ata e meritojnë këtë humbje për shkak të veprimeve të tyre.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se veprat e mira pa besim të sinqertë nuk kanë vlerë tek Allahu dhe nuk sjellin dobi në ahiret. Prandaj, duhet ta pastrojmë besimin tonë dhe t'i kushtojmë të gjitha veprat vetëm Allahut.
2. Ajeti na tregon se Allahu është i Drejtë i plotë dhe nuk i bën padrejtësi asnjë robi të Tij. Çdo gjë që i ndodh njeriut është pasojë e veprimeve të tij.
3. Ky shembull na bën të kuptojmë se jeta e dynjasë dhe pasuria e saj janë të përkohshme dhe të brishta, si të lashtat që shkatërrohen nga një erë e ftohtë. Prandaj, duhet të investojmë në atë që mbetet dhe që ka vlerë të përhershme tek Allahu.
4. Ajeti na nxit që të jemi të kujdesshëm ndaj gjendjes sonë shpirtërore dhe të mos lejojmë që mosbesimi apo gjynahet t'i shkatërrojnë veprat tona të mira, sepse vetëm me besim dhe devotshmëri veprat tona pranohen dhe shpërblehen.