سوره آل عمران — آیه 116

معانی کلمات:

• لَن تُغْنِیَ: هرگز بینیاز نمیکند و دفع نمیکند.
• مِنَ اللهِ: از عذاب و کیفر خداوند.
• أَصْحَابُ النَّارِ: یاران و همراهان دوزخ که ملازم آن هستند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه، کافران را مورد خطاب قرار داده و آنان را از اتکا به داراییها و فرزندانشان برحذر میدارد. کسانی که به آیات الهی کفر ورزیدند و پیامبران را تکذیب کردند، باید بدانند که اموالشان هرگز نمیتواند آنان را از عذاب خداوند نجات دهد، نه در دنیا و نه در آخرت. فرزندانشان نیز نمیتوانند در برابر قهر الهی یاوری برایشان باشند و هیچ چیزی از عذاب را از آنان دفع کنند. بلکه برعکس، این اموال و اولاد در روز قیامت مایهی حسرت و اندوه بیشتر آنان خواهد شد، چرا که با تکیه بر آنها از ایمان بازماندند و اکنون هیچ سودی برایشان ندارند. اینان اهل آتشند و در آن جاودانه خواهند ماند و هرگز از آن خارج نخواهند شد.

فواید و پیامهای آیه:

1. بطلان تکیه بر مادیات: این آیه به انسان میآموزد که ثروت و فرزند، هرگز نمیتواند انسان را از عذاب الهی بازدارد و تنها ایمان و عمل صالح است که نجاتبخش است.
2. هشدار به غافلان: کسانی که به داشتههای دنیوی خود مغرور میشوند و از یاد خدا غافل میگردند، باید بدانند که این داشتهها در قیامت نه تنها سودی ندارند، بلکه مایهی حسرت و عذاب مضاعف خواهند بود.
3. عدالت الهی: جاودانگی کافران در آتش، نشاندهندهی عدالت کامل خداوند است که هیچ ظلمی به بندگان نمیکند؛ آنان خود با انتخاب کفر، این سرنوشت را برای خویش رقم زدند.
4. دعوت به ایمان و عمل صالح: این آیه مؤمنان را ترغیب میکند که به جای تکیه بر اموال و اولاد، به ایمان و اعمال نیک روی آورند و بدانند که تنها اینها در پیشگاه خداوند ارزش دارد و مایهی رستگاری است.