Sura Al-Imran — Werset 117

Znaczenie słów:

• „Sarr” (صِرّ) – mroźny, przenikliwy wiatr, któremu towarzyszy intensywne zimno.
• „Hars” (حَرْث) – zasiane pole, uprawa, rośliny przeznaczone do zbioru.
• „Zalamu anfusahum” (ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ) – wyrządzili krzywdę samym sobie przez swoje grzechy i niewiarę.

Interpretacja:

Allah Wszechmogący porównuje wydatki, których dokonują niewierni w tym życiu – czy to na cele dobroczynne, czy też na inne sprawy – do sytuacji, w której mroźny, lodowaty wiatr uderza w pole uprawne ludzi, którzy przez swoje własne grzechy i nieposłuszeństwo zasłużyli na taki los. Wiatr ten niszczy ich plony doszczętnie, pozostawiając jedynie zniszczenie, mimo że ci ludzie wcześniej spodziewali się obfitych zbiorów i korzyści.

Podobnie jest z uczynkami niewiernych – choć mogą oni czynić pewne dobro w tym świecie i oczekiwać za nie nagrody, to jednak ich niewiara i odrzucenie posłańców Boga sprawiają, że ich dobre uczynki stają się bezwartościowe i nie przynoszą im żadnej korzyści w życiu ostatecznym. To, co uczynili, przepada jak te zniszczone plony.

Allah nie wyrządził im żadnej niesprawiedliwości – to oni sami wyrządzili krzywdę swoim duszom poprzez uporczywe trwanie w niewierze i grzechach, które unicestwiają wartość ich dobrych uczynków.

Korzyści płynące z tej przypowieści:

1. Wiara jest fundamentem przyjęcia dobrych uczynków – bez niej żaden czyn nie zostanie nagrodzony, nawet jeśli z pozoru wydaje się szlachetny.
2. Sprawiedliwość Boga jest doskonała – Bóg nie krzywdzi nikogo, a wszelkie straty, które ponosimy, są konsekwencją naszych własnych wyborów.
3. Przestroga przed złudzeniami – nie można myśleć, że dobre uczynki dokonane bez wiary uratują człowieka w dniu ostatecznym; potrzebne jest połączenie wiary i czynu.
4. Zachęta do pokuty – dopóki człowiek żyje, ma szansę odwrócić się od niewiary i grzechów, aby jego dobre uczynki nie poszły na marne, lecz zostały przyjęte przez Boga.
5. Pouczenie o kruchości spraw tego świata – wszystko, co doczesne, jest przemijające, a prawdziwa wartość czynów objawi się dopiero w życiu wiecznym.