Сураи Аль Имран — Оят 129

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَغْفِرُ»: мебахшад, гуноҳҳоро мепӯшад ва аз банда дур мегардонад.

— «يُعَذِّبُ»: азоб мекунад, ҷазо медиҳад.

— «مَن يَشَاءُ»: ҳар касеро, ки Худо бихоҳад.

— «غَفُورٌ»: бахшандаи бузург, ки гуноҳҳоро бисёр меомурзад.

— «رَحِيمٌ»: меҳрубон, раҳмкунанда.

1. Тафсири оят:

Ҳама чизе, ки дар осмонҳо ва замин аст, аз они Худованди ягона аст — ҳам офариниш ва ҳам идора кардан. Ӯ ҳокими мутлақ аст ва ҳар кориро, ки бихоҳад, анҷом медиҳад. Ҳар бандаеро, ки бихоҳад, бо раҳмати худ гуноҳҳояшро мебахшад, ва ҳар касеро, ки бихоҳад, бо адлу инсофи худ азоб медиҳад. Пас касе наметавонад бар Худо ҳукм ронад ё Ӯро маҷбур кунад. Дар охири оят Худованд худро бо ду сифати бузург тавсиф мекунад: Ӯ бахшанда аст барои онҳое, ки тавба мекунанд, ва меҳрубон аст ба бандагони худ. Ин оят дар заминаи он фармон омадааст, ки Паёмбар (с) ва мӯъминон барои кофирон баддуо накунанд, зеро Худо медонад, ки баъзе аз онҳо баъдтар ислом меоранд ва аз они Ӯст ҳукм кардан дар бораи бахшиш ё азоб.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд молики тамоми осмонҳо ва замин аст; пас ҳеҷ чиз аз доираи қудрати Ӯ берун нест ва ин боиси оромии дили банда мегардад.

— Худо бахшанда ва меҳрубон аст; ҳар касе, ки содиқона тавба кунад, метавонад ба раҳмати Ӯ умедвор бошад.

— Адлу раҳмати Худо ҳамроҳанд: Ӯ на танҳо азоб мекунад, балки пеш аз ҳама бахшанда ва меҳрубон аст, ва ин одамонро ба сӯи тавба ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад.

— Оят моро таълим медиҳад, ки дар ҳукм кардан шитоб накунем ва ба дигарон баддуо нагӯем, зеро шояд касе, ки имрӯз дар роҳи хатост, фардо ба роҳи рост ояд.

— Қуръон китобест, ки ҳам тавҳид, ҳам раҳмат ва ҳам адолатро дар як ояти кӯтоҳ ҷамъ кардааст; ин нишонаи бузургии ин китоби осмонӣ аст ва моро ба хондан ва андешидан дар он даъват мекунад.