Sura Al-Imran — Werset 135

Znaczenie słów:

• فَاحِشَةً – czyn szkaradny, ciężki grzech, wielkie nieposłuszeństwo wobec Boga.
• ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ – wyrządzili krzywdę samym sobie, popełniając grzechy mniejsze.
• ذَكَرُوا اللَّهَ – przypomnieli sobie Boga, Jego obietnice i groźby.
• فَاسْتَغْفَرُوا – poprosili o przebaczenie, okazując skruchę.
• وَلَمْ يُصِرُّوا – nie trwali uparcie w grzechu, nie kontynuowali go.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Bóg opisuje tu cechy ludzi pobożnych, którzy — gdy popełnią czyn szkaradny, taki jak wielki grzech, albo gdy wyrządzą krzywdę samym sobie poprzez grzechy mniejsze — nie pozostają obojętni na swój błąd. Natychmiast przypominają sobie o Bogu, o Jego sprawiedliwości, o Jego obietnicy nagrody dla bogobojnych i groźbie kary dla grzeszników. To wspomnienie wzbudza w nich lęk i skruchę, więc zwracają się do swojego Pana z pokorą, prosząc o przebaczenie swoich win. Są w pełni przekonani, że nikt nie może odpuścić grzechów oprócz Boga — On jeden jest Przebaczający i Miłosierny. Co więcej, nie upierają się przy swoim grzechu, nie trwają w nim, lecz porzucają go i wracają do posłuszeństwa. Czynią to świadomie, wiedząc, że ich postępek był nieposłuszeństwem wobec Boga, ale również wiedząc, że Bóg przyjmuje skruchę i przebacza wszystkie grzechy temu, kto szczerze się nawraca.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Bramy przebaczenia są zawsze otwarte – Bóg nie chce zguby swoich sług, lecz ich nawrócenia. Nawet po najcięższym grzechu, szczera skrucha otwiera drogę do Jego miłosierdzia.
2. Wspomnienie Boga jest tarczą – kto pamięta o Bogu w chwili słabości, ten szybciej wraca na właściwą ścieżkę i nie pogrąża się w grzechu.
3. Prawdziwa skrucha wymaga porzucenia grzechu – nie wystarczą słowa, trzeba zmienić postępowanie. Bóg kocha tych, którzy nie trwają w błędzie, lecz go naprawiają.
4. Nadzieja dla każdego grzesznika – nikt nie jest skazany na potępienie, dopóki żyje i ma możliwość nawrócenia. To nauka pełna optymizmu i zachęty do powrotu do Boga.
5. Świadomość grzechu jest początkiem naprawy – człowiek, który wie, że popełnił błąd, i nie usprawiedliwia go, jest bliżej Bożego przebaczenia niż ten, kto trwa w pysze i zaprzeczeniu.