சூரா ஆல்-இம்ரான் — வசனம் 135

சொற்பொருள் விளக்கம்:

• فَاحِشَةً – மிகக் கடுமையான பாவம், இழிசெயல் (பெரும் பாவம்).
• ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ – தமக்குத் தாமே அநியாயம் செய்தல் (சிறிய பாவங்கள் மூலம்).
• ذَكَرُوا اللَّهَ – அல்லாஹ்வின் வாக்குறுதி மற்றும் எச்சரிக்கையை நினைவு கூர்தல்.
• فَاسْتَغْفَرُوا – பாவமன்னிப்புத் தேடுதல்.
• وَلَمْ يُصِرُّوا – பாவத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்காமல் இருந்தனர்.

விளக்கம்:

இந்தப் புனித வசனம், நல்லடியார்களின் சிறப்பியல்புகளை விளக்குகிறது. அவர்கள் எப்போது ஒரு பெரும் பாவத்தைச் செய்தாலும், அல்லது சிறிய பாவங்கள் மூலம் தமக்குத் தாமே அநியாயம் செய்தாலும், உடனே அல்லாஹ்வை நினைவு கூர்கின்றனர். அவனுடைய வாக்குறுதியையும், பாவிகளுக்கான அவனது தண்டனை எச்சரிக்கையையும், மன்னிப்புக் கோருவோருக்கான அவனது கருணை வாக்குறுதியையும் நினைவில் கொள்கின்றனர்.

உடனே அவர்கள் தம்முடைய பாவங்களுக்காக மன்னிப்புத் தேடி, கண்ணீர் சிந்தி, மனம் வருந்தி அல்லாஹ்விடம் திரும்புகின்றனர். ஏனென்றால், பாவங்களை மன்னிப்பவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை என்பதை அவர்கள் உறுதியாக நம்புகிறார்கள். அவனுடைய கருணையை மட்டுமே அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

மேலும், அவர்கள் செய்த பாவத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க மாட்டார்கள். பாவம் செய்துவிட்டோம் என்று தெரிந்ததும், அதை விட்டு உடனே விலகி, தவ்பா செய்து, நல்ல செயல்களுக்குத் திரும்புகிறார்கள். அவர்கள் அறிந்தே பாவம் செய்கிறார்கள், அதேபோல் அல்லாஹ் பாவங்களை மன்னிப்பவன் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே, அவர்கள் மன்னிப்புக் கோரி, பாவத்தை விட்டு விடுகிறார்கள்.

பயன்கள்:

1. மனிதன் தவறு செய்பவனாகவே இருக்கிறான்; ஆனால் சிறந்தவன் தவறு செய்தவுடன் மன்னிப்புத் தேடி திரும்புபவனே.
2. பாவத்தை விட்டு உடனே விலகுவதும், அதில் நிலைத்திருக்காமல் இருப்பதுமே உண்மையான தவ்பாவின் அடையாளம்.
3. அல்லாஹ்வின் மன்னிப்பு மிக விசாலமானது; அவனைத் தவிர வேறு யாராலும் பாவங்களை மன்னிக்க முடியாது என்பதே நமது நம்பிக்கை.
4. பாவத்திற்குப் பின் மனம் வருந்தி மன்னிப்புக் கோரினால், அல்லாஹ் மன்னிப்பதோடு, அந்தப் பாவத்தை நன்மையாகவும் மாற்றுவான்.
5. இந்த வசனம் நமக்கு நம்பிக்கையைத் தருகிறது; எவ்வளவு பெரிய பாவமாக இருந்தாலும், உண்மையான மனம் வருத்தத்துடன் மன்னிப்புக் கோரினால் அல்லாஹ் மன்னிப்பான்.