Surja Ali-Imran — Ajet 135

Kuptimet e fjalëve:

• Fahisheh (فَاحِشَةً): mëkat i madh dhe i shëmtuar, si zina dhe veprat e ngjashme.
• Zulmu (ظَلَمُوا): padrejtësi ndaj vetes duke bërë mëkate më të vogla se ato të mëdhatë.
• Istighfar (اسْتَغْفَرُوا): kërkim faljeje nga Allahu me pendim dhe përulësi.
• Israr (إِصْرَار): qëndrimi i vazhdueshëm në mëkat pa u penduar.

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti vazhdon përshkrimin e cilësive të të devotshmëve që Allahu i ka premtuar Xhennetin. Ai tregon se ata, kur kryejnë një mëkat të madh si zina ose i bëjnë padrejtësi vetes me mëkate më të vogla si shikimi, prekja ose fjalët e ndaluara, nuk mbesin në atë gjendje. Ata e kujtojnë Allahun dhe kërcënimin e Tij për mëkatarët, si dhe premtimin e Tij për ata që pendohen. Kjo i bën ata të kthehen te Zoti i tyre me pendim, duke i kërkuar falje për mëkatet e tyre, me bindje të plotë se askush nuk i fal mëkatet përveç Allahut. Ata nuk vazhdojnë me kokëfortësi në mëkat, por pendohen dhe kthehen te Allahu, duke e ditur se Ai i fal të gjitha mëkatet për ata që pendohen sinqerisht.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Derë e hapur pendimi: Ajeti na mëson se sa i madh është mëshira e Allahut, i cili e ka lënë derën e pendimit të hapur për çdo rob që gabon, sado i madh të jetë mëkati.
2. Kombinimi i frikës dhe shpresës: Besimtari duhet të ketë frikë nga dënimi i Allahut dhe shpresë në mëshirën e Tij – kjo është rruga e ekuilibruar në Islam.
3. Mosvazhdimi në mëkat: Pendimi i vërtetë nuk është vetëm me fjalë, por kërkon lënien e mëkatit dhe vendosmërinë për të mos u kthyer më.
4. Njohuria është kusht: Ajeti thekson se pendimi pranohet kur njeriu e di se ajo që ka bërë është mëkat dhe se Allahu është Falësi i madh – kjo tregon rëndësinë e dijes në jetën e besimtarit.
5. Shpresë për të gjithë: Ky ajet i jep shpresë çdo mëkatari që ka rënë në gabim, duke i treguar se rruga e kthimit te Allahu është gjithmonë e hapur, pavarësisht nga madhësia e mëkatit.