Surja Ali-Imran — Ajet 198

Kuptimet e fjalëve:

• اتَّقَوْا: ata që e kanë frikë Zotin e tyre, duke iu bindur urdhërave të Tij dhe duke u larguar nga ndalesat e Tij.
• نُزُلًا: mikpritje dhe nderim i përgatitur për ta.
• لِلْأَبْرَارِ: për të devotshmit dhe të bindurit ndaj Zotit.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, pasi përmendi gjendjen e jobesimtarëve dhe kënaqësitë e përkohshme që ata gëzojnë në këtë botë, bën dallimin mes tyre dhe besimtarëve të devotshëm. Ai thotë: Por ata që i frikësohen Zotit të tyre, duke iu bindur urdhërave të Tij dhe duke u larguar nga ndalesat e Tij, për ta janë përgatitur kopshte (xhennete) ku rrjedhin lumenj nën pemët dhe pallatet e tyre. Ata do të qëndrojnë atje përgjithmonë, pa dalë kurrë prej tyre. Kjo është mikpritja dhe shpërblimi i përgatitur nga ana e Allahut për ta. Dhe ajo që gjendet tek Allahu (prej shpërblimeve të përjetshme) është shumë më e mirë dhe më e dobishme për të devotshmit sesa të gjitha kënaqësitë dhe lukset e kësaj bote që i gëzojnë jobesimtarët. Kjo është një nxitje për besimtarët që të jenë të durueshëm dhe të qëndrueshëm në bindje ndaj Allahut, sepse shpërblimi i Tij është i madh dhe i pafund.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Devotshmëria (takva) është rruga që të çon te kënaqësia e Allahut dhe shpërblimi i Tij i madh.
2. Xhenneti është i përjetshëm dhe banorët e tij nuk do të dalin kurrë prej tij – kjo është lumturia e vërtetë.
3. Kënaqësitë e kësaj bote janë të përkohshme dhe të kufizuara, ndërsa shpërblimi tek Allahu është i përjetshëm dhe i pakrahasueshëm.
4. Ajeti na mëson të mos mashtrohemi nga luksi i jetës së kësaj bote, por të përqendrohemi në atë që është më e dobishme për ne në jetën e përtejme.
5. Allahu i quan të devotshmit "el-ebrar" (të mirët), gjë që tregon se devotshmëria është burimi i çdo të mire dhe virtyti.