Сураи Аль Имран — Оят 198

1. Маънои калимаҳо:

• اتَّقَوْا: парҳезгорӣ карданд, аз азоби Худо тарсиданд ва амрҳои Ӯро иҷро намуда, аз манъшудаҳо дурӣ ҷустанд.
• جَنَّاتٌ: боғҳо, биҳиштҳо.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ: аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• خَالِدِينَ: ҷовидона, абадӣ дар он ҷо монда.
• نُزُلًا: зиёфат, тӯҳфа ва подоши омодакардашуда.
• الْأَبْرَارِ: некӯкорон, солеҳон, онон ки амалҳои нек мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аммо онҳое ки аз Парвардигори худ тарсиданд ва парҳезгорӣ карданд — яъне фармонҳои Ӯро ба ҷо оварданд ва аз манъшудаҳо дур шуданд — барои онҳо боғҳои биҳиште омода аст, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони он дарёҳо ҷорӣ мешаванд. Онҳо дар он биҳиштҳо ҷовидона мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд. Ин подош ва зиёфатест аз ҷониби Худованди бузургвор, ки барои бандагони солеҳи худ омода кардааст. Ва он чӣ ки назди Худо аст — аз неъматҳои ҷовидонӣ ва подоши абадӣ — барои некӯкорон беҳтар ва бартар аст аз неъматҳои зудгузари дунё, ки кофирон дар он ғарқанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи парҳезгорӣ ва итоати Худо ба биҳишти ҷовидонӣ мерасонад, ки дар он дарёҳо ҷорӣ ҳастанд ва неъматҳо абаданӣ мебошанд.
• Худованд барои бандагони солеҳи худ подоши омодакардашуда дорад, ки он ҳеҷ гоҳ тамом намешавад ва аз байн намеравад.
• Неъматҳои назди Худо аз ҳамаи неъматҳои дунё беҳтаранд, ҳатто агар дунё ба касе ҳамаи лаззатҳои худро бидиҳад ҳам, он гузаро ва фониист, аммо он чи назди Худост боқӣ ва абадист.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи амалҳои нек ва парҳезгорӣ мекашад ва ба ӯ умеди подоши бузург медиҳад, то ки дар роҳи дин устувор бошад ва аз дунёи фонии худ ба ҳаёти ҷовидонии охират биандешад.