Сураи Аль Имран — Оят 199

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• أَهْلِ الْكِتَابِ: аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шудааст.
• خَاشِعِينَ: хоксору фурӯтан, гарданниҳода ба фармони Аллоҳ.
• لَا يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا: оёти Аллоҳро ба баҳои ночиз намефурӯшанд, яъне барои манфиати дунявӣ ҳақро пинҳон намекунанд.
• أَجْرُهُمْ: подоши онҳо.
• سَرِيعُ الْحِسَابِ: зуд ҳисобкунанда, зуд ҷазо диҳанда.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки дар байни аҳли китоб ҳама якхела нестанд. Баъзе аз онҳо ба Аллоҳи ягона имон меоранд, ба он чи бар шумо — яъне Қуръони карим — нозил шудааст, бовар мекунанд ва ба он чи бар худи онҳо — Таврот ва Инҷил — нозил шудааст, низ имон доранд. Онҳо дар баробари Аллоҳ фурӯтан ва хоксор ҳастанд, ба фармонҳои Ӯ гардан мегузоранд ва танҳо ризои Ӯро меҷӯянд. Онҳо оёти Аллоҳро ба баҳои ночиз — молу манфиати дунявӣ — намефурӯшанд ва ҳақро пинҳон намекунанд, чунон ки баъзе аз аҳли китоб мекунанд. Ин гуна одамон подоши бузурги худро дар назди Парвардигорашон доранд ва Аллоҳ онро ба онҳо пурра ва бекам медиҳад. Ҳамоно Аллоҳ зуд ҳисобкунанда аст ва ҳеҷ амалеро аз ҳисоб берун намегузорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон ва ҳидоят танҳо ба як гурӯҳ ё миллат махсус нест; ҳар касе ҳақро биҷӯяд ва ба он гардан гузорад, назди Аллоҳ подоши бузург дорад.
• Фурӯтанӣ ва хоксорӣ дар баробари Аллоҳ аз сифатҳои бандагони солеҳ аст ва ин сифат инсонро ба раҳмати Аллоҳ наздик мекунад.
• Фурӯхтани оёти Аллоҳ ба баҳои ночиз — яъне барои манфиати дунявӣ ҳақро пинҳон кардан — кори нодуруст аст ва мӯъминон бояд аз он дурӣ ҷӯянд.
• Аллоҳ подоши бандагони содиқро назди Худаш маҳфуз дорад ва ҳеҷ амали некӣ беподош намемонад.
• Аллоҳ зуд ҳисобкунанда аст; ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша худро омода дошта, ба некӣ шитобад ва аз бадӣ парҳез кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар байни мардум ҳамеша одамони нек ва содиқ вуҷуд доранд ва набояд ҳамаро якранг баҳо дод.