Сураи Аль Имран — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَزَّلَ (наззала): фурӯ фиристод, нозил кард. Ин феъл барои ишора ба он аст, ки Қуръон қисм-қисм ва муфассал нозил шудааст.
• الْكِتَابَ (ал-китоб): китоб, ки дар ин ҷо мақсад Қуръони Карим аст.
• بِالْحَقِّ (бил-ҳаққ): бо ҳақ, бо ростӣ ва дурустӣ.
• مُصَدِّقًا (мусаддиқан): тасдиқкунанда, тасдиқкунандаи он чизе ки пеш аз он омадааст.
• لِمَا بَيْنَ يَدَيْهِ (лимо байна ядайҳи): барои он чи пеш аз он аст, яъне китобҳои осмонии пешина.
• التَّوْرَاةَ (ат-Таврот): китоби осмоние, ки бар Мӯсо (а) нозил шудааст.
• الْإِنجِيلَ (ал-Инҷил): китоби осмоние, ки бар Исо (а) нозил шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) хабар медиҳад, ки Қуръонро бо ҳақ ва ростӣ бар ӯ нозил кардааст. Ин китоби осмонӣ дар хабарҳояш рост ва дар ҳукмҳояш одил аст ва ҳеҷ шакке дар он нест. Қуръон тасдиқкунандаи китобҳои осмонии пешина аст, ки пеш аз он нозил шуда буданд, ва бо онҳо ҳеҷ ихтилоф ва мухолифате надорад. Сипас Худованд баён мекунад, ки Тавротро бар Мӯсо (а) ва Инҷилро бар Исо (а) нозил кардааст, пеш аз он ки Қуръон бар Паёмбар (с) нозил шавад. Ҳамаи ин китобҳои осмонӣ роҳнамо ва ҳидоят барои мардум буданд, то онҳоро ба сӯи он чи ки дар дину дунёи онҳо ислоҳ аст, ҳидоят кунанд. Инчунин Худованд Фурқонро нозил кард, ки воситаи ҷудо кардани ҳақ аз ботил ва ҳидоят аз гумроҳӣ аст. Онҳое, ки ба оёти Худованд, ки бар ту нозил шудааст, куфр меварзанд, барои онҳо азоби сахтест. Ва Худованд Азиз аст, яъне ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад, ва соҳиби интиқом аст аз касоне, ки паёмбаронашро дурӯғ мешуморанд ва аз фармонаш сар мекашанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим китоби ҳақ ва ростӣ аст, ки дар он ҳеҷ шакку шубҳа нест. Ҳар касе ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.
• Қуръон китобҳои осмонии пешинаро тасдиқ мекунад ва ин нишонаи он аст, ки ҳамаи онҳо аз ҷониби Худованди ягона нозил шудаанд ва ба ҳамдигар мухолиф нестанд.
• Худованд китобҳои осмониро барои ҳидояти мардум нозил кардааст, то дар дину дунёи худ ислоҳ кунанд ва ба роҳи дуруст раванд.
• Қуръон Фурқон аст, яъне ҳақро аз ботил ва ҳидоятро аз гумроҳӣ ҷудо мекунад. Ин барои ҳар инсоне, ки ҷустуҷӯи ҳақиқат аст, раҳнамои бузург аст.
• Худованд Азиз ва соҳиби интиқом аст, аммо интиқоми Ӯ танҳо барои касонест, ки оёти Ӯро инкор мекунанд ва паёмбаронашро дурӯғ мешуморанд. Пас ҳар касе ба Қуръон имон оварад ва ба он амал кунад, аз интиқоми Худованд дар амон хоҳад буд ва ба раҳмати Ӯ ноил мегардад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунем, зеро он китоби ҳақ аст ва барои саодати дунявӣ ва ухравии мо нозил шудааст.