Surja Ali-Imran — Ajet 46

Kuptimet e fjalëve:

• El-Mehd: djepi, vendi ku rritet foshnja.
• Kehlan: i pjekur në moshë, zakonisht nga mosha tridhjetë deri në pesëdhjetë vjeç, kur njeriu arrin pjekurinë e plotë fizike dhe mendore.
• Es-Salihiin: njerëzit e mirë e të devotshëm, që i përmbushin urdhrat e Allahut dhe largohen nga ndalesat e Tij.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, duke folur për Isain a.s., thotë se ai do t'i flasë njerëzve që në djep, ndërsa është ende foshnjë që s'ka arritur kohën e të folurit – dhe kjo është një mrekulli e madhe nga Allahu, që dëshmon fuqinë e Tij dhe pastërtinë e Isait nga çdo akuzë. Gjithashtu, ai do t'i flasë njerëzve edhe kur të jetë i pjekur në moshë (kehl), duke i thirrur ata në rrugën e drejtë dhe duke i udhëzuar me urtësi e devotshmëri. Ky nuk është thjesht një bisedë e zakonshme, por fjalim i profetësisë, i thirrjes dhe i udhëzimit – fjalë që përmbajnë dobi për fenë dhe jetën e tyre. Dhe ai është prej njerëzve të mirë e të devotshëm, si në fjalët ashtu edhe në veprat e tij, sepse vullneti i tij është tërësisht i nënshtruar ndaj Allahut.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Fuqia e Allahut është e pakufishme – Ai mund ta bëjë foshnjën të flasë në djep si mrekulli për të vërtetuar vërtetësinë e profetëve të Tij.
2. Të folurit me njerëzit për t'i udhëzuar drejt së mirës është një cilësi e lartë e profetëve dhe e njerëzve të mirë, dhe secili prej nesh duhet ta ketë këtë synim në jetën e tij.
3. Devotshmëria (salihllëku) nuk kufizohet vetëm në adhurim, por përfshin edhe fjalën e mirë dhe veprën e dobishme për njerëzit.
4. Ajeti na mëson se njeriu i mirë është ai që e ruan devotshmërinë e tij që nga fëmijëria deri në pleqëri, duke qëndruar i qëndrueshëm në rrugën e Allahut në çdo fazë të jetës.