سوره آل عمران — آیه 46

معانی کلمات:

• مهد: گهواره، محل رشد و پرورش کودک.
• کهل: میانسالی، از حدود سی تا پنجاه سالگی.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، یکی دیگر از نشانههای عظمت و معجزهآسا بودن تولد عیسی علیهالسلام را بیان میکند. او در گهواره و در حالی که نوزادی بیش نبود، به اذن الهی زبان به سخن گشود و با مردم سخن گفت. این سخن گفتن، نه سخن گفتن عادی کودکان که امری خارقالعاده و نشانهای بر صدق نبوت او بود. همچنین او در میانسالی و پس از آن نیز با مردم سخن میگوید و آنان را به راه حق و رستگاری دعوت میکند. این سخنان، سخنان حکمتآمیز و هدایتگرانهای است که ریشه در وحی الهی دارد و مردم را به صلاح دین و دنیایشان راهنمایی میکند. عیسی علیهالسلام نه تنها در گفتار، بلکه در کردار نیز از زمره بندگان صالح و نیکوکار خداوند بود و زندگی پاک و عاری از گناهی داشت.

فواید و پیامهای آیه:

• قدرت بیپایان خداوند: این آیه یادآور این حقیقت است که خداوند قادر است بر خلاف عادتهای همیشگی، کارهای خارقالعادهای انجام دهد. سخن گفتن نوزاد در گهواره، نشانهای از قدرت مطلقه الهی است که هیچ چیز برای او غیرممکن نیست.
• اهمیت صلاح و تقوا: عیسی علیهالسلام به عنوان یکی از پیامبران اولوالعزم، به «صالح بودن» توصیف شده است. این نشان میدهد که صلاح و نیکوکاری، بالاترین مقام انسانی است و پیامبران نیز به آن آراسته بودند. ما نیز باید در گفتار و کردار خود به دنبال صلاح و درستی باشیم.
• سخن گفتن به موقع و حکیمانه: سخن گفتن عیسی در کودکی و کهولت، هر دو برای هدایت مردم بود. این به ما میآموزد که زبان و گفتار ما باید وسیلهای برای دعوت به خیر، امر به معروف و نهی از منکر باشد و در هر سن و موقعیتی، از کلام خود برای اصلاح جامعه استفاده کنیم.