Сураи Аль Имран — Оят 57

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آمَنُوا — имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва расулонаш бовар карданд.
• عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ — амалҳои некӯ ва шоистаро анҷом доданд, монанди намоз, рӯза, закот, садақа ва дигар ибодатҳо.
• فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ — пас Аллоҳ подоши онҳоро пурра ва комил медиҳад, яъне ҳеҷ чиз аз савоби аъмолашон кам карда намешавад.
• الظَّالِمِينَ — ситамгарон, яъне кофирон ва мушрикон, ки бо куфру ширк ба худ ситам кардаанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ҳолати ду гурӯҳи одамонро баён мекунад. Гурӯҳи аввал касоне ҳастанд, ки ба Аллоҳ ва расулонаш имон овардаанд ва амалҳои некӯ анҷом додаанд — аз қабили намоз, рӯза, закот, садақа ва дигар ибодатҳо. Ин гуна одамонро Аллоҳ подоши аъмолашонро пурра ва комил медиҳад ва ҳеҷ чиз аз савоби онҳо кам карда намешавад. Ин сухан дар бораи пайравони Ҳазрати Масеҳ (алайҳис-салом) пеш аз баъсати Паёмбари мо Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аст, ки худи Масеҳ ба омадани ӯ хушхабар дода буд.

Ва аммо ситамгарон — яъне касоне, ки ба Аллоҳ ширк овардаанд ва расулонашро дурӯғ баровардаанд — Аллоҳ онҳоро дӯст намедорад ва ба онҳо ситоиши нек намекунад. Зеро ширк ба Аллоҳ ва дурӯғ баровардани расулон бузургтарин ситам аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи имон ва амали солеҳ роҳи наҷот ва саодат аст. Ҳар касе ба Аллоҳ имон оварад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, Аллоҳ подоши ӯро пурра медиҳад ва ҳеҷ чиз аз савобаш кам намешавад.
• Аллоҳ одил аст ва ҳеҷ касро ситам намекунад. Ӯ подоши некӯкоронро комил медиҳад ва ситамгаронро дӯст намедорад.
• Ин оят моро ба амалҳои солеҳ ташвиқ мекунад ва ба мо умед мебахшад, ки меҳнати мо дар роҳи Худо беподош намемонад.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки ширк ва куфр бузургтарин ситам аст ва бояд аз он дурӣ ҷӯем.
• Ва оят ба мо хотиррасон мекунад, ки Аллоҳ дӯстдори некӯкорон аст ва онҳоро дар дунё ва охират сарфароз мегардонад.