سوره روم — آیه 19

معانی کلمات:

• الحَیّ: موجود زنده.
• المَیّت: موجود بیجان و مرده.
• یُحیی الأرض: زمین را زنده میکند (با رویاندن گیاهان).
• بعد موتها: پس از خشکی و بیحیاتی آن.
• تُخرَجون: (از قبرها) بیرون آورده میشوید.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیهی شریفه، نمونهای از قدرت بیپایان خود را در نظام آفرینش به تصویر میکشد تا دلیلی روشن بر امکانِ رستاخیز و معاد باشد. او موجود زنده را از موجود مرده بیرون میآورد؛ مانند بیرون آمدن انسان زنده از نطفهای که بیجان است، و جوجهی زنده از تخممرغِ مرده. و نیز موجود مرده را از موجود زنده بیرون میآورد؛ مانند بیرون آمدن نطفه (که بیجان است) از بدن انسان زنده، و تخممرغ (که مادهی بیجانی است) از بدن مرغ زنده. این چرخهی شگفتانگیز آفرینش، نشان میدهد که مرگ و زندگی در دست اوست و هیچ چیز برای او دشوار نیست.

سپس به نمونهی دیگری از قدرت خود اشاره میکند: زمینی که خشک و بیجان شده است، با نزول باران و رویاندن گیاهانِ سرسبز، حیات دوباره میبخشد. همان خدایی که زمین مرده را زنده میکند، قادر است انسانها را نیز پس از مرگ، از دل خاک بیرون آورد و حیات تازهای به آنان ببخشد. بنابراین، همانگونه که زمین پس از خشکی سرسبز و خرم میشود، شما نیز از قبرهای خود زنده بیرون خواهید آمد تا به حساب و جزای اعمالتان رسیدگی شود.

فواید و پیامهای آیه:

1. شناخت قدرت خداوند: این آیه ما را به تفکر در نظام آفرینش دعوت میکند تا با دیدن چرخهی حیات و ممات، به عظمت خالق پی ببریم و یقین کنیم که هیچ کاری برای او غیرممکن نیست.
2. ایمان به معاد: زنده شدن زمین پس از خشکی، نشانهای روشن و ملموس از امکانِ رستاخیز انسانهاست؛ پس نباید در وقوع قیامت تردید کنیم.
3. امید به رحمت الهی: همانگونه که خداوند زمین مرده را با باران رحمت زنده میکند، میتواند دلهای مردهی ما را با نور ایمان و هدایت حیات بخشد و ما را از گمراهی نجات دهد.
4. درس عبرت: این آیه به ما میآموزد که زندگی دنیا گذراست و مرگ پایان همهچیز نیست؛ بلکه آغازی برای حیات جاودان است. پس باید با اعمال نیک، آیندهی خود را در آن جهان روشن سازیم.