Сураи Ар-Рум — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «ضَعْف» — заъф, нотавонӣ, беқувватӣ.
• «قُوَّة» — қувват, тавоной, неру.
• «شَيْبَة» — пирӣ, мӯйсафедӣ, давраи пиронсолӣ.
• «الْعَلِيم» — Доно, Огоҳ аз ҳама чиз.
• «الْقَدِير» — Тавоно, Қодир бар ҳама чиз.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таоло он Зотест, ки шуморо аз заъф офарид — яъне аз оби ночиз ва беқувват, ки нутфа аст. Сипас пас аз заъфи кӯдакӣ ба шумо қуввати ҷавонӣ ато кард, то ки ба давраи пурзӯр ва тавонмандии худ расед. Баъд аз он қуввати ҷавонӣ боз заъф ва пирӣ омад, ки мӯйҳо сафед шуданд ва неру коҳиш ёфт. Аллоҳ ҳар чизеро, ки бихоҳад, меофарад — заъфу қувват, ҷавонӣ ва пирӣ ҳама дар дасти Ӯст. Ӯ ба кори бандагони худ Доно ва бар ҳар чиз Тавоност, ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест ва ҳеҷ чиз Ӯро нотавон намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ парвардагори инсон аст ва ҳамаи марҳилаҳои ҳаёти ӯ — аз кӯдакӣ то пирӣ — дар дасти Ӯст. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба Аллоҳ таваккал кунад ва ба Ӯ бовар дошта бошад.
• Тағйирёбии заъф ва қувват дар ҳаёт далели қудрати Аллоҳ ва дониши Ӯст. Ин моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Аллоҳ шукр гӯем ва аз Ӯ ҳимоя талаб кунем.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки дар давраи қувват ва ҷавонӣ ба тоъат ва ибодат машғул шавем, зеро заъф ва пирӣ ҳатман меояд.
• Доно будани Аллоҳ ва Қодир будани Ӯ ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ мушкиле дар ҳаёт ҳалнопазир нест, агар ба Ӯ рӯй орем.
• Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ ва эҳсоси ниёз ба Аллоҳ ҳидоят мекунад, зеро инсон ҳамеша — дар ҳар синну сол — ба лутфу раҳмати Ӯ ниёз дорад.