Сураи Ар-Рум — Оят 55

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «السَّاعَة»: Рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби амалҳо.

— «يُقْسِمُ»: қасам мехӯранд, савганд меёд мекунанд.

— «الْمُجْرِمُونَ»: гунаҳкорон, яъне кофирон ва мушриконе, ки бо куфру ширки худ ҷиноят кардаанд.

— «مَا لَبِثُوا»: дар ҷое дуру дароз намонданд, яъне муддати истоданашон кӯтоҳ буд.

— «يُؤْفَكُونَ»: аз ҳақ гардонда мешуданд, аз роҳи рост баргардонда мешуданд.

1. Тафсири оят:

Рӯзе, ки қиёмат барпо мешавад ва Худованд бандагонашро аз қабрҳо зинда мегардонад, гунаҳкорон бо қасамҳои дурӯғ савганд мехӯранд, ки дар дунё ва ё дар қабрҳо ҷуз муддати бисёр кӯтоҳе намондаанд. Онҳо ин гуфтаро аз рӯи ҳайрат ва саргумии он Рӯзи бузург мегӯянд, зеро азимати он рӯз ва ҳисобу китобро дида, умри дунёро дар назарашон хеле кӯтоҳ мебинанд. Аммо ин қасами онҳо дурӯғ аст ва ҳақиқатро пинҳон мекунад. Ин ҳолати онҳо монанди ҳолати онҳо дар дунё аст, ки ҳамеша аз роҳи ҳақ ва ростӣ гардонда мешуданд ва ҳақиқатро инкор мекарданд. Ҳамон тавре ки дар дунё аз пазириши даъвати паёмбарон рӯй мегардонданд, дар охират низ аз эътирофи ҳақ рӯй мегардонанд ва ба дурӯғ паноҳ мебаранд.

1. Фоидаҳои ин оят барои тарғиб ба Ислом ва Қуръон:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисоби амалҳои худ фирор кунад.

— Қасамҳои дурӯғ ва инкори ҳақиқат на танҳо дар дунё, балки дар охират низ барои гунаҳкорон фоидае намеорад ва онҳо расво мешаванд.

— Умри дунё дар муқоиса бо охират бисёр кӯтоҳ аст; пас бояд аз ин умри кӯтоҳ барои амалҳои нек ва итоати Худованд истифода кунем.

— Ин оят моро ба ростгӯӣ ва пазириши ҳақ даъват мекунад, то аз роҳи онҳое, ки аз ҳақ гардонда шудаанд, дурӣ ҷӯем.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад ва ба ӯ роҳи наҷотро нишон медиҳад, то дар дунё ва охират комёб гардад.