Сураи Лукман — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• خَالِدِينَ: ҷовидона, абадӣ мондагоранд.
• وَعْدَ اللَّهِ: ваъдаи Худованд.
• حَقًّا: ҳақ, дуруст, бешак.
• الْعَزِيزُ: Ғолиб, тавонманд, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намеояд.
• الْحَكِيمُ: Ҳаким, доно дар тамоми корҳо ва тадбирҳояш.

1. Тафсири оят:

Онҳо дар биҳиштҳои пурнеъмат ҷовидона ва абадӣ хоҳанд монд, ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд ва неъматҳояшон қатъ намегардад. Ин ваъдаест, ки Худованди мутаъол ба онҳо додааст ва ваъдаи Ӯ ҳақ аст, дар он ҳеҷ шакке нест ва Ӯ ҳаргиз ваъдаи худро хилоф намекунад. Ва Ӯст Ғолибе, ки ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб шуда наметавонад, ва Ҳакимест дар офариниш, тақдир ва шариати худ, ки тамоми корҳояш аз рӯи ҳикмат ва дониш аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба муъминон мужда медиҳад, ки подоши некӯкорӣ дар охират ҷовидона аст ва ҳеҷ гоҳ тамом намешавад.
• Ваъдаи Худованд ҳақ аст ва Ӯ ҳаргиз ваъдаи худро хилоф намекунад, пас бояд ба ваъдаҳои Ӯ боварӣ дошта бошем.
• Номҳои зебои Худованд — Ғолиб ва Ҳаким — моро водор мекунад, ки ба қудрати Ӯ таваккал кунем ва ба ҳикмати Ӯ розӣ бошем.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи биҳишт ва амалҳои некӯ тарғиб мекунад ва умеди раҳмат ва подоши абадиро дар дилҳо зинда месозад.
• Бовар ба ҷовидонагии биҳишт мусулмонро ба ибодат ва тоъат устувортар мегардонад ва аз дунёи фонии худ ба охирати боқӣ рағбат медиҳад.