Сураи Ас-Саджда — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَذُوقُوا — «Пас бичашед»: яъне азоби Илоҳиро ҳис кунед ва бигӯшед.
• نَسِيتُمْ — «фаромӯш кардед»: дар ин ҷо маънои тарк кардан ва беэътиноӣ ба рӯзи қиёматро дорад.
• لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هَٰذَا — «вохӯрӣ бо ин рӯзи шумо»: яъне рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби он.
• نَسِينَاكُمْ — «Мо низ шуморо фаромӯш кардем»: яъне шуморо дар азоб тарк кардем ва ба шумо эътиное намекунем.
• عَذَابَ الْخُلْدِ — «азоби ҷовидон»: азобе, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи кофирон ва гуноҳкорон аст, ки рӯзи қиёмат вақте ба оташи дӯзах ворид мешаванд, ба онҳо гуфта мешавад: «Пас бичашед азоби Илоҳро, зеро шумо дар дунё вохӯрӣ бо ин рӯзи бузург — рӯзи қиёматро фаромӯш карда будед ва худро барои он омода насохтед. Шумо ғарқи лаззатҳои дунё шуда, аз ёди охират ғофил мондед. Имрӯз Мо низ шуморо дар азоб тарк мекунем ва ба шумо раҳм намекунем. Бичашед азоби ҷовидонаи дӯзахро, ки ҳеҷ гоҳ тамом намешавад — ин ҷазои аъмоли баде, ки дар дунё анҷом медодед: куфр ба Худо ва нофармониҳо».

Ин оят нишон медиҳад, ки инсон дар дунё бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва худро барои он омода созад. Ғафлат аз охират сабаби ҳалокат ва азоби ҷовидон мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳеҷ гоҳ аз ёди рӯзи қиёмат ғофил нашавем, зеро ғафлат аз охират оқибати бад дорад.
• Инсон бояд фаҳмад, ки ҳар амали нек ва бад дар дунё сабт мешавад ва рӯзи қиёмат ҷазои худро мегирад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки лаззатҳои дунё набояд моро аз ибодат ва ёди Худо боздоранд.
• Раҳмати Худо ба бандагонаш зиёд аст, аммо касе ки огоҳона аз ҳақ рӯй гардонад ва дар куфру гуноҳ идома диҳад, азоб хоҳад дид.
• Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Худо даъват мекунад, то пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб худро наҷот диҳем.
• Ва ин ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва бо хондани он инсон метавонад роҳи рост ва саодати ҷовидонро пайдо кунад.