Сураи Ас-Саджда — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

— عَالِمُ الْغَيْبِ: Донои ҳар чизе, ки аз чашмҳо пинҳон аст, аз қабили ниятҳо, сирру асрор ва он чи дар дилҳо ниҳон аст.

— وَالشَّهَادَةِ: ва Донои ҳар чизе, ки ошкор ва намоён аст, яъне ҳар чизе, ки чашмҳо онро мебинанд.

— الْعَزِيزُ: Ғолиби шикастнопазир, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намеояд.

— الرَّحِيمُ: Меҳрубон нисбат ба бандагони муъмини Худ.

1. Тафсири оят:

Он Зоте, ки тамоми корҳои ҷаҳонро тадбир ва идора мекунад, Донои ғайб ва шаҳодат аст. Ҳеҷ чизе аз Ӯ пинҳон намемонад — на он чи аз чашмҳо ниҳон аст ва на он чи ошкор аст. Ӯст Ғолиби шикастнопазир, ки ҳеҷ кас бар Ӯ пирӯз намешавад ва аз душманонаш интиқом мегирад, ва дар айни ҳол нисбат ба бандагони муъмини Худ Меҳрубон аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро ба ёд медиҳад, ки Худованд ҳама чизро медонад, ҳатто он чи дар дилҳо ниҳон аст. Пас бояд ҳамеша бо нияти пок ва амали нек ба Ӯ муроҷиат кунем.

— Донои ғайбу шаҳодат будани Худо ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ кори некӯ ва ҳеҷ ранҷу заҳмате беподош намемонад.

— Ғолиби шикастнопазир будани Ӯ ба мо итминон медиҳад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва зулм давом намекунад.

— Меҳрубонии Худо нисбат ба бандагони муъмин дилҳоро гарм мекунад ва моро ба сӯи Ӯ наздик месозад. Ин оят моро водор мекунад, ки ба раҳмати Худо умедвор бошем ва аз азоби Ӯ битарсем.

— Ҳамаи ин сифатҳо моро ба ислом ва Қуръон ҷалб мекунанд, зеро Худое, ки ҳама чизро медонад, ғолиб аст ва меҳрубон аст, беҳтарин сарпарасту нигаҳбони мост.