Сураи Саба — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «صَدَّقَ»: рост баровард, тасдиқ кард, яъне он гумоне, ки дошт, ба амал омад.

— «ظَنَّهُ»: гумони худ, тахмини худ.

— «فَاتَّبَعُوهُ»: пас аз ӯ пайравӣ карданд, яъне ба роҳи ӯ рафтанд.

— «فَرِيقًا»: гурӯҳе, дастае.

— «مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ»: аз мӯъминон, аз онҳое, ки ба Худо имон овардаанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки Иблис он гумоне, ки дар бораи фарзандони Одам дошт, рост баровард. Ӯ гумон мекард, ки метавонад онҳоро гумроҳ кунад ва аз роҳи ҳақ дур созад, ва онҳо ӯро итоат хоҳанд кард. Пас ин гумони ӯ дар бораи онҳо амалӣ шуд: аксари мардум аз ӯ пайравӣ карданд ва ба куфру гумроҳӣ рафтанд, ба Худо куфр оварданд ва фармонҳои Ӯро тарк карданд. Танҳо гурӯҳе аз мӯъминон — онҳое, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаанд — аз пайравии Иблис худдорӣ карданд ва бар тоъати Худо устувор монданд. Онҳо умеди Иблисро ноумед карданд ва нишон доданд, ки ваъдаи ӯ дурӯғ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим ҳақиқатро бисёр равшан ва самимӣ баён мекунад, то инсон аз фиреби шайтон огоҳ шавад.

— Худованд бандагони худро танҳо нагузоштааст; Ӯ роҳи наҷотро нишон додааст ва мӯъминон метавонанд бо имон ва тоъат аз фиреби Иблис эмин монанд.

— Ин оят ба мо тасаллӣ медиҳад, ки ҳатто агар аксари мардум гумроҳ шаванд, гурӯҳе аз мӯъминон ҳамеша боқӣ мемонанд ва онҳо дар пеши Худо азизу мукаррам ҳастанд.

— Қуръон моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои пайравӣ аз шайтон ва ҳавои нафс, ба роҳи мӯъминон рафта, ба Худо таваккал кунем ва аз Ӯ мадад бихоҳем.

— Ин оят моро водор мекунад, ки Қуръонро бисёр бихонем ва дар он андеша кунем, зеро он сарчашмаи ҳидоят ва роҳнамоии ҳақиқӣ ба сӯи Ислом аст.