Сураи Фатир — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَخَذْتُ»: гирифтан, фурӯ гирифтан ва ба азоб гирифтан.

— «نَكِيرِ»: инкор ва рад кардани амали бад бо ҷазо додан; яъне азоби ман барои кофирон.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки мардуми пешин паёмбаронашонро дурӯғгӯ шумурданд ва ба он чи аз ҷониби Худо оварда буданд, имон наоварданд, Худованди мутаъол онҳоро бо анвои азоб фурӯ гирифт ва ҳалок сохт. Пас, эй Расул, бингар ва андеша кун, ки инкори Ман нисбат ба амали бади онҳо чӣ гуна буд ва азоби Ман чӣ тавр бар онҳо фурӯд омад. Ин оят бозгӯи он аст, ки ҳар касе роҳи инкор ва саркашӣро пеша кунад, оқибати он ба ҳалокат ва азоби Худо меанҷомад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Худованд одил аст ва амали бади бандагонро бе ҷазо намегузорад.

— Қуръон саргузашти умматҳои пешинро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи инкорро интихоб накунем.

— Ин оят даъват мекунад, ки ба паёмбарон имон оварем ва ба он чи аз ҷониби Худо овардаанд, бовар кунем.

— Дар он тасаллӣ барои муъминон аст, ки Худо душманони ҳақро фурӯ мегирад ва ҳақро пирӯз мегардонад.

— Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ташвиқ мекунад, то аз азоби Ӯ наҷот ёбем ва ба раҳмати Ӯ умедвор шавем.