Сураи Йа Син — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «سَوَاءٌ»: баробар, яксон.

— «أَأَنذَرْتَهُمْ»: оё бим додӣ/огоҳ кардӣ онҳоро.

— «أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ»: ё бим надодӣ/огоҳ накардӣ онҳоро.

— «لَا يُؤْمِنُونَ»: имон намеоваранд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ҳоли ин кофирони саркаш ва душманони ҳақ баробар аст: хоҳ онҳоро аз азоби Худо бим диҳӣ ва огоҳ кунӣ, хоҳ бим надиҳӣ, барояшон фарқе надорад. Онҳо ба он чизе ки аз ҷониби Худо овардаӣ, имон намеоваранд ва ба он амал намекунанд. Ин гурӯҳ касоне ҳастанд, ки дилҳояшон ба куфр мӯҳр зада шудааст ва роҳи ҳидоят ба рӯяшон баста шудааст; бинобар ин бим додан ва бим надодан дар ҳаққи онҳо яксон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳидоят танҳо ба дасти Худост ва дилҳоро Ӯ гардонад; вазифаи мо танҳо расонидани паём ва огоҳист, на маҷбур кардани мардум ба имон.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки баъзе дилҳо ба сабаби саркашӣ ва исрори худ ба гуноҳ ба куфр мӯҳр зада мешаванд ва дигар таъсирпазир намешаванд; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша аз Худо тавфиқи ҳидоят ва нарм шудани дилро талаб кунад.

— Ин оят ба даъваткунандагони роҳи Худо сабр ва устувориро таълим медиҳад: набояд аз он ки ҳама ба даъвати онҳо имон намеоваранд, дилшикаста шаванд, зеро кори онҳо танҳо расонидани паём аст ва ҳисобу ҷазо бо Худост.

— Инчунин ин оят ба мо нишон медиҳад, ки арзиши огоҳӣ ва бим додан барои касонест, ки дилҳояшон зинда ва омодаи қабули ҳақ аст; аммо касоне ки бо ихтиёри худ роҳи инкорро интихоб кардаанд, аз ин огоҳӣ баҳра намегиранд.