Surat Yasin — Ayat 25

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• آمَنتُ (aamantu): aku wis percaya / aku wis iman.
• بِرَبِّكُمْ (bi rabbikum): marang Pangeranmu (yaiku Allah).
• فَاسْمَعُونِ (fasma'uun): mula padha rungokna aku / padha manuta marang aku.

1. Tafsir ayat:

Ing ayat iki, wong mukmin saka kaum Nabi Isa (utawa ing crita iki disebut Habib an-Najjar) ngomong marang kaumé: "Aku iki wis percaya tenan marang Pangeran sing dadi Pangeranmu kabèh, yaiku Allah. Mula padha rungokna omonganku iki lan padha manuta marang aku ing bab iman."

Sadurungé ngomong ngono, dhèwèké wis ngandhakaké yèn nyembah sesembahan saliyané Allah iku ora ana gunané, ora bisa nulungi sapa-sapa, lan sapa sing nglakoni kuwi mesthi ana ing kesalahan sing cetha. Sawisé dhèwèké ngumandhangaké imané, kaumé malah nesu lan banjur matèni dhèwèké. Nanging Allah banjur nglebokaké dhèwèké ing swarga minangka piwales kanggo imané.

Dadi intiné, ayat iki nuduhaké yèn wong mukmin iku tetep kukuh ing imané sanajan diancam lan dipatèni. Dhèwèké ora wedi marang ancaman manungsa, amarga wis yakin yèn Allah iku Pangeran sing bener lan bakal maringi piwales sing paling becik.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Iman marang Allah iku kudu diucapaké lan dibuktèkaké nganggo laku, ora mung disimpen ing ati.
• Wong mukmin ora perlu wedi marang ancaman manungsa yèn wis yakin marang pertulungané Allah.
• Sabar lan kukuh ing iman, sanajan nganti kelangan nyawa, iku bakal diganjar swarga déning Allah.
• Ngajak wong liya marang iman iku kudu dilakoni kanthi cara sing jelas lan terus terang, kaya sing ditindakaké déning wong mukmin ing ayat iki.
• Ayat iki mulangaké yèn urip ing donya iki mung sedhéla, lan sing langgeng yaiku kabagjan ing akhirat kanggo wong sing iman lan taat.