Сураи Йа Син — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آمَنتُ»: имон овардам, бовар кардам.

— «بِرَبِّكُمْ»: ба Парвардигори шумо, яъне Аллоҳи таоло.

— «فَاسْمَعُونِ»: пас шумо бишнавед, яъне суханамро гӯш кунед ва маро итоат намоед.

1. Тафсири оят:

Марди муъмин ба қавми худ мегӯяд: «Ман ба Парвардигори шумо, ки ҳамоно Парвардигори ман низ ҳаст, имон овардам. Пас суханамро бишнавед ва ба он гӯш диҳед». Ӯ бо ин сухан мехоҳад ба қавми худ нишон диҳад, ки роҳи ҳақро пайдо кардааст ва аз таҳдиду ваъдаҳои онҳо наметарсад. Ӯ ба Аллоҳи ягона имон оварда, ба Ӯ таваккул кардааст ва ҳеҷ чиз ӯро аз роҳи ҳақ бознамедорад. Қавми ӯ ба ҷавоби ин даъват ба ҷуз қатлу куштори ӯ чизе накарданд, вале Аллоҳи таоло ӯро ба биҳишт дохил кард ва ба неъматҳои ҷовидонӣ сарфароз гардонид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Инсон бояд ҳамеша ба Аллоҳи ягона имон оварад ва дар роҳи ҳақ устувор бошад, ҳатто агар бо мухолифат ва таҳдид рӯбарӯ шавад.

— Даъвати одамон ба имон ва тавҳид вазифаи ҳар муъмин аст, чунон ки ин марди муъмин қавми худро ба ҳақ даъват кард.

— Сабри бар озору машаққат дар роҳи имон сабаби расидан ба биҳишт ва хушнудии Аллоҳ мегардад.

— Ҳақиқати имон он аст, ки инсон танҳо ба Аллоҳ таваккул кунад ва аз ғайри Ӯ натарсад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва даъвати анбиё гӯш диҳем ва онро қабул намоем, зеро дар он наҷот ва саодати дуняву охират аст.