Sura Ja Sin — Werset 36

Znaczenie słów:

• Subḥāna – wywyższenie Boga od wszelkich niedoskonałości i przypisywania Mu współtowarzyszy.
• Azwāj – rodzaje, gatunki, pary, odmiany.
• Mimmā tunbitu al-arḍ – z tego, co ziemia wytwarza, czyli rośliny, zboża, owoce i drzewa.
• Min anfusihim – z nich samych, czyli istoty ludzkie jako mężczyźni i kobiety.
• Mimmā lā yaʿlamūn – z rzeczy, których ludzie nie znają, czyli inne stworzenia Boże na lądzie, w morzu i w przestrzeni.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg – niech będzie wywyższony i oddalony od wszelkich braków – jest Tym, który stworzył wszystkie rodzaje i gatunki istniejących rzeczy. Stworzył z ziemi rośliny, drzewa, owoce i zboża, które rodzą się w parach i odmianach. Stworzył także z samych ludzi mężczyzn i kobiety, czyniąc ich parami. Ponadto stworzył niezliczone stworzenia, których ludzie nie znają – zwierzęta lądowe, morskie, stworzenia w głębinach ziemi, w niebiosach i inne byty, o których człowiek nie ma pojęcia. Bóg – wywyższony – sam jeden dokonał tego stworzenia, bez żadnego współtowarzysza, dlatego nie godzi się, aby ktoś oddawał cześć komukolwiek innemu poza Nim.

Korzyści płynące z tej ajat:

1. Wielkość Boga i Jego wszechmoc – ta ajat ukazuje ogrom stworzenia Bożego, co wypełnia serce wierzącego podziwem i pokorą wobec Stwórcy.
2. Jedność Boga (Tawḥīd) – skoro Bóg sam stworzył wszystkie rzeczy, to tylko Jemu należy się cześć i uwielbienie, a nie bożkom czy innym istotom.
3. Zachęta do refleksji nad przyrodą – patrzenie na rośliny, zwierzęta i ludzi prowadzi do poznania Boga i wzmocnienia wiary.
4. Pokora człowieka – człowiek nie zna wielu stworzeń Bożych, co uczy go skromności i uznania ograniczeń swojej wiedzy.
5. Wdzięczność za stworzenie – uświadomienie sobie, że Bóg stworzył nas w najlepszej formie, skłania do dziękowania Mu i wykorzystywania życia w posłuszeństwie wobec Niego.