Сураи Йа Син — Оят 45

1. Маънои калимаҳо:

— «اتَّقُوا»: битарсед, эҳтиёт кунед, худро нигаҳ доред.

— «مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ»: он чи дар пеши шумост, яъне охират ва ҳолатҳои он.

— «وَمَا خَلْفَكُمْ»: он чи дар пушти шумост, яъне дунё ва оқибатҳои он.

— «لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ»: то шояд ба шумо раҳм карда шавад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати мушрикон ва рӯйгардонҳоро аз имон баён мекунад. Ҳангоме ки ба онҳо гуфта мешавад: аз азоби охират, ки дар пеши шумост, битарсед ва аз фирефта шудан ба дунёи гузаранда, ки дар пушти шумост, эҳтиёт кунед, то шояд Худо ба шумо раҳм кунад ва шуморо ба роҳи рост ҳидоят намояд, онҳо ин даъватро қабул намекунанд ва рӯй мегардонанд, гӯё ки ба он аҳамият намедиҳанд. Ин оят нишон медиҳад, ки онҳо на аз охират метарсанд ва на аз дунё ибрат мегиранд, балки дар ғафлат ва саркашӣ идома медиҳанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди охират бошад ва барои он амали нек кунад.

— Набояд ба зебоиҳои дунёи фонӣ фирефта шавад, зеро дунё гузаранда аст.

— Тақво ва парҳезгорӣ сабаби ба даст овардани раҳмати Худованд аст.

— Даъвати одамон ба некӣ ва тарс аз Худо бояд бо нармӣ ва хайрхоҳӣ бошад.

— Рӯй гардондан аз панд ва насиҳат боиси маҳрум шудан аз раҳмати Худо мегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба суханони Худо гӯш диҳем ва аз онҳо ибрат гирем, то дар дунё ва охират хушбахт шавем.