Сураи Йа Син — Оят 49

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «يَنظُرُونَ»: интизор мешаванд, чашм ба роҳ ҳастанд.

— «صَيْحَةً»: як бонги сахт ва ҳавлнок, ки дар ин ҷо мурод нафаси якуми сур аст.

— «تَأْخُذُهُمْ»: онҳоро фаро мегирад ва нобуд месозад.

— «يَخِصِّمُونَ»: баҳсу ҷидол мекунанд, машғули корҳои дунёии худ ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касонест, ки рӯзи қиёматро дур мешумурданд ва аз худованди худ мехостанд, ки азоб зуд биёяд. Худованд мефармояд, ки онҳо танҳо интизори як бонги ягона ҳастанд — яъне нафаси аввали сур, ки бо он ҳама чиз ба охир мерасад. Ин бонг онҳоро ногаҳон фаро мегирад, дар ҳоле ки онҳо дар миёни корҳои ҳаррӯзаи худ — хариду фурӯш, суҳбату баҳс, кишту чорводорӣ ва дигар машғулиятҳои дунёӣ — ғарқанд. Ҳеҷ кас омода нест ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад. Онҳо дар лаҳзае, ки ба ҳаёти дунё ва корҳои он машғуланд, ногаҳон бо марг ва ҳисоб рӯ ба рӯ мешаванд. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки рӯзи қиёмат ва нафаси аввали сур ба таври ногаҳонӣ меояд ва ҳеҷ кас намедонад, ки кай фаро мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша омодаи рӯзи қиёмат бошад ва ҳаёти дунёро ҳадафи ниҳоӣ нашумурд.

— Машғулияти зиёди дунёвӣ набояд моро аз ёди Худо ва охират ғофил кунад.

— Рӯзи қиёмат ногаҳонӣ меояд, бинобар ин тавба ва амали некро ба таъхир андохтан дуруст нест.

— Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки ҳар лаҳза метавонад лаҳзаи охирини умри мо бошад.

— Ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад; пас бояд бо имон ва амали солеҳ ба истиқболи он рафт.