Сураи Йа Син — Оят 50

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «توصية»: васият кардан, яъне супориши охирин ба касе додан.

— «أهلهم»: хонавода ва наздикони онҳо.

— «يرجعون»: баргаштан, ба хона ва наздикони худ рафтан.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он рӯзест, ки қиёмат фаро мерасад ва дар сури нахустин ҳамаи мардум ногаҳон гирифтор мешаванд. Он гоҳ онҳо на фурсат пайдо мекунанд, ки ба касе васият ё супориши охирин диҳанд, ва на метавонанд ба хонавода ва наздикони худ баргарданд. Ҳатто ба манзилҳои худ расиданро тоб намеоваранд ва дар ҳамон ҷое, ки ҳастанд — дар бозорҳо, корҳо ва машғулиятҳои ҳаррӯзаи худ — ҳалок мешаванд. Ин сухан нишон медиҳад, ки марг ва рӯзи қиёмат он қадар ногаҳонӣ ва тез меояд, ки инсон ҳеҷ тадбир ва омодагӣ карда наметавонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд ҳамеша омодаи марг ва рӯзи қиёмат бошад, зеро он ногаҳонӣ меояд ва ҳеҷ кас фурсати омодагӣ намеёбад.

— Дунё ва машғулиятҳои он набояд моро аз ёди охират ғофил кунанд, зеро ҳамаи онҳо як рӯз ба поён мерасанд.

— Ин оят моро ба тавба ва амалҳои нек ташвиқ мекунад, то ки дар он рӯзи сахт бо дасти холӣ намонем.

— Раҳмати Худованд ва огоҳии Ӯ аз ҳоли бандагонаш моро ба сӯи имон ва итоат наздик месозад, то ки дар ҳаёти худ ба супоришҳои Ӯ амал кунем ва ба роҳи рост қадам гузорем.