سوره یس — آیه 77

معانی کلمات:

• نُطفه: منی، آب نطفه (قطرهای کوچک از آب مرد).
• خصیم: بسیار ستیزهجو و مجادلهگر.
• مُبین: آشکار و روشن (که خصومتش واضح و هویداست).

تفسیر آیه:

آیا انسانِ منکرِ رستاخیز به آغاز آفرینش خود نمینگرد تا از آن، دلیل بر امکانِ بازگشت به زندگی بگیرد؟ ما او را از نطفهای ناچیز و بیارزش آفریدیم؛ نطفهای که مراحل مختلف رشد را پشت سر گذاشت تا به صورت انسان کامل درآمد و بزرگ شد. حال پس از این همه نعمت و قدرتِ ما، او به ناگاه به مجادلهای آشکار و ستیزهای شدید برخاسته و منکرِ قدرتِ ما بر آفرینش دوباره شده است. آیا کسی که آفرینشِ نخستینِ او از این قطرهی کوچک ممکن شد، نباید بداند که بازگرداندنِ او به زندگی برای ما آسانتر است؟ این انسانِ جدالگر، با دیدنِ این همه نشانههای قدرت، باز هم به انکار خود ادامه میدهد و از روی نادانی و سرکشی، در برابرِ حق به ستیز برمیخیزد.

فواید و پیامهای آیه:

• توجه به آغاز آفرینشِ خود، بهترین دلیل بر امکانِ معاد و رستاخیز است؛ کسی که از هیچ، انسان را آفرید، یقیناً بر بازگرداندنِ او نیز تواناست.
• انسان نباید با دیدنِ نعمتهای بیشمار الهی، مغرور و سرکش شود و در برابرِ خالقِ خود به مجادله برخیزد.
• ضعف و ناتوانیِ آغازینِ انسان (از نطفه بودن) او را به تواضع و فروتنی فرا میخواند و یادآور میشود که هیچ جای فخر و تکبر در برابرِ خداوند نیست.
• این آیه نشان میدهد که انکارِ معاد، ریشهای در جهل و غفلت از قدرتِ بیپایانِ خداوند دارد؛ پس با تفکر و اندیشه در آفرینش، میتوان به ایمانی استوار دست یافت.