Surja Ja Sin — Ajet 77

Kuptimet e fjalëve:

• Nutfah (نُّطْفَةٍ): pikë uji e vogël, farë (spermë).
• Khasim (خَصِيمٌ): kundërshtar, polemizues, ai që grindet shumë.
• Mubin (مُّبِينٌ): i qartë, i hapët, që e bën të dukshme kundërshtimin e vet.

Tefsiri i Ajetit:

A nuk e sheh njeriu – ai që mohon ringjalljen pas vdekjes – se Ne e krijuam atë nga një pikë uji (farë) të dobët dhe të pavlerë? Ai kaloi nëpër faza të ndryshme të zhvillimit derisa u bë njeri i plotë, u rrit dhe u forcua. E megjithatë, pas gjithë kësaj fuqie që i dhamë, ai u bë kundërshtar i hapët dhe polemizues i qartë, që grindet me të vërtetën dhe mohon fuqinë e Zotit të tij. A nuk i mjafton atij ky fillim i krijimit të vet për të kuptuar se Ai që e krijoi nga hiçi, është i aftë ta ringjallë përsëri pas vdekjes? Ai që e krijoi nga një pikë uji të dobët, padyshim që mund ta kthejë në jetë edhe një herë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ky ajet na mëson se shikimi në fillimin e krijimit tonë është një dëshmi e madhe për fuqinë e Allahut dhe për mundësinë e ringjalljes. Kush e sheh se si u krijua nga një pikë uji, nuk ka arsye të dyshojë në aftësinë e Krijuesit për ta rikrijuar.
2. Njeriu duhet të jetë falënderues ndaj Zotit të tij për këtë krijim të mrekullueshëm, e jo të bëhet kundërshtar dhe mohues i mirësive të Tij.
3. Ajeti na bën thirrje që ta përdorim mendjen dhe logjikën për të arritur te besimi, sepse argumentet e natyrës dhe të krijimit janë të qarta për këdo që mendon.
4. Njeriu nuk duhet të mashtrohet nga forca dhe pozita e tij, sepse origjina e tij është e dobët dhe e vogël, dhe vetëm Allahu është Ai që i dha atij vlerë dhe ekzistencë.
5. Islami na mëson se besimi në ringjallje nuk është diçka e pamundur, por është e lidhur ngushtë me besimin në fuqinë e pakufishme të Allahut, i cili është i aftë për çdo gjë.