Sura Ja Sin — Werset 77

Znaczenie słów:

• نُطْفَةٍ – kropla nasienia, sperma.
• خَصِيمٌ – ten, który się sprzecza, prowadzi spór, przeciwnik w dyskusji.
• مُبِينٌ – jawny, oczywisty, wyraźny w swojej argumentacji.

Tafsir (interpretacja):

Czy człowiek, który zaprzecza zmartwychwstaniu, nie patrzy na swoje własne początki i nie wyciąga z tego wniosku? Czy nie widzi, że stworzyliśmy go z kropli nasienia – rzeczy słabej i niepozornej – która przechodziła przez kolejne etapy rozwoju, aż stał się dorosłym człowiekiem? A oto on – ten sam człowiek, który był niczym – teraz prowadzi spory i dyskusje, jawnie i uparcie sprzeciwia się prawdzie, a nawet ośmiela się kwestionować moc swojego Stwórcy.

Ten, który powstał z tak nikłego początku, powinien dostrzec w tym dowód na potęgę Boga. Ten sam Bóg, który go stworzył i wyprowadził z niebytu do istnienia, jest w stanie przywrócić go do życia po śmierci. Kto potrafi stworzyć coś z niczego, ten z pewnością potrafi też przywrócić to do życia ponownie. Zaprzeczanie zmartwychwstaniu przy jednoczesnym uznaniu własnego stworzenia jest sprzecznością, którą człowiek powinien dostrzec, zanim zacznie się spierać.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Refleksja nad własnym stworzeniem jest kluczem do poznania potęgi Boga – człowiek, który patrzy na siebie z uwagą, nie może zaprzeczyć, że ma Stwórcę.
2. Ten werset uczy nas pokory – człowiek powstał z kropli nasienia, więc nie powinien być pyszny ani wyniosły w swoich sporach.
3. Wskazuje na możliwość zmartwychwstania – Ten, który stworzył człowieka po raz pierwszy, może go stworzyć ponownie; nie ma dla Niego rzeczy niemożliwych.
4. Zachęca do zastanowienia się przed polemiką – zanim człowiek zacznie się sprzeczać w sprawach wiary, powinien najpierw przemyśleć dowody, które ma przed sobą.
5. Przypomina, że wiara w życie po śmierci nie jest sprzeczna z rozumem, lecz jest jego naturalnym następstwem – patrząc na cud własnego istnienia, łatwiej uwierzyć w cud zmartwychwstania.