سوره یس — آیه 78

معانی کلمات:

• رَمیم: استخوان‌های پوسیده و متلاشی شده که از شدت کهنگی، خرد و نابود شده‌اند.
• ضَرَبَ مَثَلًا: مثالی زدن و سخنی شگفت‌آور برای انکار حقیقت بیان کردن.
• نَسِیَ خَلْقَهُ: فراموش کرد که خودش نیز ابتدا از نطفه‌ای ناچیز آفریده شده است.

تفسیر آیه:

این آیه به یکی از مشرکان منکر معاد اشاره دارد که با تکه‌ای استخوان پوسیده در دست، نزد پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) آمد و آن را خرد کرد و با تعجب گفت: چه کسی می‌تواند این استخوان‌های پوسیده و متلاشی شده را دوباره زنده کند؟ او با این کار، مثالی نادرست و بی‌اساس برای قدرت خداوند زد و گمان کرد که آفرینش دوباره، مانند آفرینش نخستین نیست. اما او فراموش کرد که خودش نیز پیش از این، هیچ نبود و خداوند او را از نطفه‌ای بی‌مقدار آفرید. خدایی که توانست او را از عدم بیافریند، قطعاً بر بازگرداندن استخوان‌های پوسیده نیز تواناست. این شخص با نادیده گرفتن آفرینش نخستین خود، به خطای بزرگی دچار شد و قدرت بی‌پایان پروردگار را با توانایی محدود بشر مقایسه کرد.

فواید و پیام‌های آیه:

• آفرینش نخستین انسان، بزرگ‌ترین دلیل بر امکان معاد است؛ کسی که از هیچ، انسان را آفرید، بر بازگرداندن او پس از مرگ نیز تواناست.
• مقایسه قدرت خداوند با توانایی مخلوقات، بزرگ‌ترین خطای فکری است؛ زیرا خداوند هیچ‌گاه از آفرینش و بازآفرینی خسته نمی‌شود.
• این آیه به ما می‌آموزد که ایمان به معاد، نه تنها با عقل سازگار است، بلکه مایه آرامش دل و امید به عدالت پروردگار در روز جزاست.
• انسان نباید با نگاه سطحی به پدیده‌های طبیعی، قدرت بی‌نهایت خالق را محدود بپندارد؛ بلکه باید با تفکر در آفرینش خود، به عظمت خدا پی برده و به وعده‌های او ایمان آورد.