Sura Ja Sin — Werset 78

Znaczenie słów:

• رَمِيمٌ – kości spróchniałe, rozkładające się, zmiażdżone i zniszczone przez czas.
• ضَرَبَ مَثَلًا – przytoczył przykład, uczynił porównanie, które jest błędne i niestosowne.
• نَسِيَ خَلْقَهُ – zapomniał o tym, jak sam został stworzony po raz pierwszy.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten człowiek, który zaprzeczał zmartwychwstaniu, przytoczył przykład mający na celu ośmieszenie tej prawdy i podważenie mocy Allaha. Powiedział: „Kto przywróci do życia kości, gdy już się rozpadną i spróchnieją?” – myśląc, że jest to niemożliwe. Jednak w swojej ignorancji zapomniał o własnym początku – o tym, że sam został stworzony z kropli nasienia, z czegoś, co nie miało żadnej wartości. Gdyby pamiętał o swoim pierwszym stworzeniu, nie zaprzeczałby możliwości ponownego stworzenia. Ten, który stworzył człowieka z niczego, jest w stanie przywrócić do życia to, co uległo rozkładowi, gdyż Jego moc nie ma granic. Jest to przykład błędnego rozumowania, w którym człowiek porównuje moc Stwórcy do możliwości stworzenia, nie zdając sobie sprawy, że Allah jest wszechmocny i nie podlega żadnym ograniczeniom.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Moc Allaha nie zna granic – Ten, który stworzył człowieka po raz pierwszy z niczego, z pewnością potrafi go wskrzesić po śmierci. Przypomnienie o własnym początku jest najprostszą drogą do uznania możliwości zmartwychwstania.
2. Ostrzeżenie przed arogancją i zapominaniem – Człowiek, który zapomina o swoim pochodzeniu i swojej słabości, łatwo popada w pychę i zaprzecza prawdom objawionym. Pokora wobec Stwórcy jest kluczem do właściwego zrozumienia.
3. Wiara w życie po śmierci – Ten werset umacnia wiarę w dzień sądu i nagrodę oraz karę. Kto uwierzy w zmartwychwstanie, będzie żył odpowiedzialnie, pamiętając, że jego czyny zostaną rozliczone.
4. Nauka pokory intelektualnej – Człowiek nie powinien wywyższać się ponad Bożą mądrość ani mierzyć Bożej mocy swoim ograniczonym rozumem. Prawdziwa wiedza zaczyna się od uznania, że Allah wie wszystko, a człowiek wie tylko tyle, ile On mu udzieli.
5. Zachęta do refleksji nad własnym istnieniem – Patrzenie na siebie i swoje ciało, na to, jak powstaliśmy i jak się rozwijamy, prowadzi do głębokiej wiary w moc Stwórcy i do wdzięczności za dar życia.