Сураи Йа Син — Оят 80

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ»: дарахти сабз ва тару тоза.

— «نَارًا»: оташ.

— «تُوقِدُونَ»: оташ меафрӯзед, оташ равшан мекунед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки барои шумо аз дарахти сабзу тару тоза оташ падид овард. Ин дарахт бо вуҷуди он ки обнок ва сернамаст, оташ аз он берун меояд ва шумо аз он оташ меафрӯзед. Ин кор нишонаи қудрати комили Аллоҳ аст, зеро Ӯ ду чизи мухолиф — рутубату обнокии дарахтро бо оташи сӯзон дар як ҷо ҷамъ кардааст. Пас он Зоте, ки метавонад аз чизи тар оташ берун оварад, ҳатман қодир аст, ки мурдагонро аз қабрҳо зинда гардонад ва онҳоро дубора ҳаёт бахшад. Ин оят далели равшани ягонагии Аллоҳ ва камоли қудрати Ӯст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ Таъоло қодири мутлақ аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

— Аз дарахти тару сабз оташ баровардан далели он аст, ки Аллоҳ метавонад зидди як чизро аз дигар чиз падид оварад, пас зинда кардани мурдагон барои Ӯ осон аст.

— Ин оят боиси афзун шудани имон ва яқин ба Аллоҳ мегардад, зеро инсон дар табиат нишонаҳои равшани қудрати Парвардигорро мебинад.

— Қуръон бо мисолҳои оддӣ ва фаҳмо — монанди оташ аз дарахти сабз — ҳақоиқи бузурги имонро ба қалбҳо наздик мекунад ва инсонро ба андеша ва шукргузорӣ даъват менамояд.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳамон Зоте, ки аз дарахти тар оташ мебарорад, метавонад инсонро пас аз марг дубора зинда кунад ва ин боиси тақвияти бовар ба рӯзи қиёмат мегардад.