Сураи Йа Син — Оят 81

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَوَلَيْسَ: оё нест? (пурсиши инкорӣ, ки ҷавоби он "бале" аст)
• بِقَادِرٍ: тавономанду қодир
• مِثْلَهُم: монанди онҳо (яъне одамон)
• بَلَىٰ: бале, оре (ҷавоби мусбат ба пурсиши инкорӣ)
• الْخَلَّاقُ: бисёр офаринанда, офаридгор
• الْعَلِيمُ: доно, огоҳ

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба инсонҳое, ки баъд аз марг зинда шуданро дур медонанд, бо як далели равшан ва қотеъ муроҷиат мекунад. Мефармояд: оё Он Зоте, ки осмонҳо ва заминро бо тамоми бузургӣ ва азимат офаридааст, тавономанду қодир нест, ки монанди онҳоро боз офарида, зинда гардонад? Осмонҳо ва замин бо ҳамаи васеъӣ ва азимати худ барои Худованд осон офарида шудаанд, пас офаридани инсонҳо ва зинда кардани онҳо баъд аз марг барои Ӯ ҳеҷ гуна душворӣ надорад. Ҷавоб дода мешавад: бале, Ӯ бар ин кор тавоност. Ӯ офаридгори бисёр аст ва ҳамаи махлуқотро аз нав меофарад, ва Ӯ ба ҳамаи он чи офаридааст, доност ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест. Ҳамон Зоте, ки ин офариниши азимро аз нестӣ ба вуҷуд овард, бешак метавонад инсони хокро бори дигар зинда кунад ва ҳисобу китоби онҳоро анҷом диҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят далели равшани тавонмандии Худованд бар зинда кардани мардумон дар рӯзи қиёмат аст. Ҳар касе, ки ба офариниши осмонҳо ва замин бовар дорад, бояд ба зинда шудан баъд аз марг низ бовар дошта бошад.
• Худованд бо номи "الْخَلَّاقُ" ва "الْعَلِيمُ" тавсиф шудааст, ки ин нишон медиҳад Ӯ ҳамеша офаринанда аст ва ба ҳамаи офаридаҳояш доност.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки марг поёни ҳаёт нест, балки оғози ҳаёти ҷовидон аст, ва Худованд метавонад ӯро бори дигар зинда кунад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дар офариниши осмонҳо ва замин биандешем ва бузургии Худовандро бишносем, то имон ва бовари мо ба Ӯ қавӣ гардад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом даини ақл ва далел аст, на даини хаёл ва гумон; зеро Худованд бо далели офариниши бузургтарин махлуқот, тавонмандии Худро бар кори осонтар исбот мекунад.